[Fic khunwoo] My boss 8

posted on 25 Apr 2014 21:11 by ilovekw

 

 

 

 

 

 

 

itle: My boss 8

Couple: KhunWoo

Writer: ilovekw

Rate :  PG 

Gente :  Romance comedy

 

 

 

 

 

Bd_2hGKCUAA_EtAa

 

 

 

 

 

 

 

 

อูยองรู้สึกได้ว่ามีน้ำใสๆหยดลงมาโดนแก้มที่ละเม็ดสองเม็ดพอเงยหน้าขึ้นไปมองรู้สึกว่าฟ้าเริ่มมืด เมฆเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ แล้วไม่นานฝนก็เทลงมาอย่างหนัก

 

 

 

 

 

“นี่มันวันอะไรเนี่ยทั้งรถติดทั้งฝนตก จะถึงที่ทำงานอยู่แล้วแท้ๆเปียกหมดเลย!!” อูยองบ่นออกมาอย่างหัวเสียพรางรีบวิ่งเข้าไปในโรงแรม ถ้าเปียกฝนวันอื่นอูยองจะไม่หงุดหงิดเลย แต่นี่มันเป็นวันที่เขาตั้งใจใส่สูทตัวนั้นมาให้บอสคุณดูนะ!! วันนี้เซ็ตผมมาอย่างหล่อด้วย แต่โดนฝนเปียกหมดผมเรียบแปล้ ซวยจริงๆเลย!! วันนี้ทำงานเป็นเรขาของบอสคุณวันแรกด้วย ถ้าโดนดุว่ามอมแมมจะทำไงล่ะ!! ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิดฝนบ้า ตกไม่รู้เวล่ำเวลาจริงๆเลยเชียว

 

 

อูยองรีบวิ่งกระหืดกระหอบไปที่ที่ห้องทำงาน เสื้อผ้าก็เปียกไปหมดสภาพอูยองตอนนี้ไม่ต่างจากลูกหมาตกน้ำเลยทีเดียว

 

 

“ควอน บอสคุณเข้าห้องไปยัง?”  อูยองถามควอนอยากลุกลี้ลุกลน เพราะตัวเองรู้ดีว่ามาทำงานสายแต่มันสายแค่เพียง5 นาทีเท่านั้นเอง ใช่สำหรับอูยองมัน “เพียงแค่ 5 นาที” แต่สำหรับบอสคุณมันไม่ใช่ มันต้องใช้คำว่า “ตั้ง 5 นาที”

 

 

 

 

“เข้าไปแล้ว ข้างนอกฝนตกเหรอเปียกโชกเลยนะ” ควอนเอ่ยขำๆ

 

 

 

 

“เออดิ ตกแบบไม่มีเค้าเลยอะ หลบไม่ทันสภาพเลยเป็นแบบที่นายเห็นไง ฉันไปทำงานล่ะ วันนี้อาจโดนบอสคุณบ่นจนหูชาเลยก็ได้”

 

 

 

“พนันกันป่ะว่าไม่โดน”

 

 

 

 

“ไม่มีเวลามาพนันกับแกนะควอน แต่ถ้าฉันโดนบ่นนายเลี้ยงกาแฟแก้วนึง”

 

 

 

“เออได้ แต่ถ้าแกไม่โดนบ่น แกได้เป็นแฟนกับบอส”

 

 

 

 

“เห้ยอะไรเนี่ย ไปละๆเสียเวลา”

 

.

.

.

.

“สวัสดีครับบอสคุณ”  อูยองเปิดประตูเข้าไปและก้มหัวทักทาย น้ำที่ตัวอูยองหยดลงพื้นจากพื้นแห้งๆจนตอนนี้พื้นห้องเปียกแฉะไปหมด

 

 

 

นิชคุณมองอูยองตั้งแต่หัวจรดเท้าทำไมถึงได้เปียกมอมแมมเป็นลูกหมาตกน้ำขนาดนี้

 

 

 

 

“คุณไปทำอะไรมา?”

 

 

 

 

 

“ก็ข้างนอกฝนตกไงครับบอสคุณ”  อูยองบอกพรางชี้ออกไปที่หน้าต่างบานใหญ่ๆ

 

 

 

 “ผมไม่เห็นว่าฝนจะตกตรงไหนเลยนี่ครับ แดดเปรี้ยงขนาดนี้”   นิชคุณก็แค่อยากแกล้งเพราะที่จริงเขาก็รู้แหละว่าเมื่อกี้ฝนตกหนัก แต่ตอนนี้มันหยุดไปแล้ว 

อูยองยืนทำหน้ามุ่ยใส่บอสคุณ ก็เมื่อกี้ฝนมันตกจริงๆนี่นาเป็นไปไม่ได้หรอกว่าบอสคุณจะไม่รู้ว่าฝนมันตก เปียกก็เปียก หนาวก็หนาวยังมาเจอบอสคุณกวนประสาทอีก

 

 

 

“หยุดอยู่ตรงนั้นก่อน ผมจะไปเอาชุดมาให้เปลี่ยน ไหนบอกใส่สูทที่ผมซื้อให้แล้วคุณบอกคุณจะดูดีไง ทำไมสภาพที่ผมเห็นมันเป็นลูกเจี๊ยบตกน้ำแบบนี้ล่ะ”  พูดพรางเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า  ในห้องทำงานของนิชคุณจะมีตู้เสื้อผ้าด้วยมันก็ไม่ได้แปลกอะไรเพราะบางทีนิชคุณต้องทำงานดึกๆขี้เกียจจะกลับขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าบนห้องนอน ห้องนอนก็ดันอยู่ชั้นบนสุดของโรงแรม ก็เลยซื้อตู้เสื้อผ้ามาสำรองไว้ที่ห้องทำงานด้วยซะเลย

 

 

“กะ ก็ฝนมันดันตกลงมานี่ครับไม่งั้นผมก็เท่ห์สุดๆไปเลยล่ะ”

 

 

“งั้นเหรอครับ เท่ห์สุดๆเลยเหรอ หืม?”  นิชคุณอมยิ้มให้กับคนหลงตัวเองพรางยื่นชุดให้อูยอง  “ไปเปลี่ยนชุดซะนะเดี๋ยวจะไม่สบายเอา” พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนจนอูยองรู้สึกว่าบอสคุณใจดีกับเขา แถมวันนี้มาสายยังไม่เอ่ยปากดุเลยสักคำ

 

 

อูยองเดินกลับมาด้วยชุดเสื้อยืดสีขาวธรรมดาๆแล้วก็กางเกงยีนส์ที่เป็นทรงเข้ารูปแต่พออูยองใส่แล้วมันเลยดูแน่นไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้อึดอัดอะไรมาก ถ้าบอสคุณใส่ก็คงจะเข้ารูปพอดีนั้นแหละ จะว่าไปบอสคุณนี่ก็ขาเล็กจังเลยนะ

 

 

 

“เห? บอสคุณครับโต๊ะทำงานของผมกับบอสคุณทำไมตั้งแบบนี้ล่ะครับ ที่ผมออกแบบไว้มันไม่ใช่แบบนี้นี่นา”  อูยองเดินมาที่โต๊ะทำงานแล้วขมวดคิ้วถามงงๆ

 

 

ที่อูยองออกแบบไว้คือโต๊ะบอสคุณกับโต๊ะของอูยองจะวางติดกันเป็นเป็นแนวยาวตามที่บอสคุณเค้าสั่งนั่นแหละ แต่ที่อูยองเห็นตอนนี้คือ โต๊ะบอสคุณกับโต๊ะอูยองวางติดกันตามแบบที่บอสคุณต้องการเป๊ะๆ แต่มันวางหันหน้าเข้าหากันซึ่งมันดูไม่เข้าที่เข้าทางเอาซะเลย ตามแบบเดิมที่อูยองออกแบบไว้ก็ดีอยู่แล้วดูเป็นระเบียบดี

 

 

 

 

“ผมเปลี่ยนแบบเองแหละ จะได้มองคุณถนัดๆไง เผื่อว่าคุณแอบอู้แอบหลับ จัดโต๊ะแบบนี้ผมมองคุณง่ายจะตาย ถ้าวางติดกันแบบที่คุณออกแบบมาผมก็สังเกตคุณไม่ได้สิจริงไหม?”

 

 

 

“อ่าครับ แต่แบบนี้มันดูไม่เป็นระเบียบเลยนะครับบอสคุณ” 

 

 

 

“ทำไมจะไม่เป็นระเบียบ มันก็...ออกจะดูดี ทำไมล่ะเรขากับบอสเผื่อมีอะไรปรึกษากันก็จะได้เงยหน้ามาคุยกันง่ายๆ ไม่รู้ล่ะผมจะเอาแบบนี้” 

 

 

 

 “อ่า ตามใจบอสคุณเลยครับ บอสคุณชอบแบบไหนก็เอาเถอะครับ อีกอย่างผมนะไม่มีทางแอบอู้แอบหลับแน่นอน”

 

 

 

“แล้วผมจะคอยดูแล้วกัน จะจับตาดูทุกนาทีเลยคอยดูสิ!”

.

.

.

เวลาผ่านไปสักพักอูยองเริ่มรู้สึกว่าตัวเองหนาว ตัวเริ่มสั่นเพราะผมที่ยังเปียกๆพอโดนแอร์เข้าก็ทำให้รู้สึกหนาวขึ้นมาทันที แอร์ห้องบอสคุณก็เปิดเบาซะที่ไหนล่ะอูยองนั่งปากสั่นหงักๆ ทำเอาคนที่เฝ้าสังเกตเอ่ยถามขึ้น

 

 

 

 

“เป็นอะไรครับ?” เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

 

 

 

 

“นะ หนาวครับบอสคุณ...ผมหนาว ผมขอเพิ่มอุณหภูมิแอร์ให้มันสูงขึ้นได้ไหมครับ”

 

 

 

 

“อืมตามใจสิครับ”

 

 

 

หลังจากที่อูยองเดินไปปรับอุณหภูมิแอร์แล้วก็รีบกลับมานั่งที่โต๊ะทำงานเหมือนเดิม แต่บอสคุณกลับลุกจากเก้าอี้ของตัวเอง เดินเข้ามาหาอูยอง ถอดเสื้อสูทออกแล้วเอามาคลุมไหล่ให้คนที่นั่งหนาวตัวสั่น ไออุ่นจากตัวบอสคุณที่มาพร้อมกับเสื้อสูททำให้อูยองรู้สึก อุ่นขึ้น หรือเป็นเพราะความอบอุ่นที่บอสคุณมอบให้

 

 

 

 

“คลุมไว้นะครับ จะได้ไม่หนาว”

อูยองรู้สึกได้ว่าหัวใจเต้นแรงขึ้น หน้าเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีไม่รู้เพราะอะไร

 

 

 

        อุ่น....อบอุ่น

 

 

 

 

อูยองขยับเสื้อที่บอสคุณเอามาคลุมให้ ให้เข้าที่เข้าทาง แล้วเงยหน้าขึ้นไปยิ้มให้ พร้อมบอก “ข ขอบคุณนะครับบอสคุณ”  แต่เห็นแววตาที่บอสคุณมองมาแล้วเป็นต้องก้มหน้าหลบงุดๆ   

 

 

 

ทำไมตาของบอสคุณต้องยิ้มด้วย ทำไมบอสคุณต้องยิ้มให้ขนาดนั้นด้วยนะ

 

 

 

 

“ตั้งใจทำงานนะครับ ดูเอกสารที่จะให้ผมเซนต์ให้เรียบร้อย ผมจะออกไปประชุม จะกลับเข้ามาเซ็นให้ตอนบ่ายนะ”  บอสคุณบอกพร้อมเอื้อมมือไปลูบหัวอูยองเบาๆ  “หัวยังเปียกอยู่เลยนี่ครับ เช็ดหัวให้แห้งด้วยล่ะ ผ้าเช็ดตัวอยู่ในตู้เสื้อผ้า หยิบได้เลยนะครับ ผมอนุญาต”

 

 

 

“ครับบอสคุณ”

 

 

บอสคุณกำลังเล่นอะไรกับเขาอยู่เนี่ย อยู่ๆก็ถอดเสื้อสูทมาคลุมให้ตกใจหมดแถมวันนี้มาสายยังไม่โดนดุแฮะ นึกว่าจะโดนบ่นจนหูชาซะแล้ว

 

 

 แล้ว...แล้วเมื่อกี้บอสคุณลูบหัวเบาๆ มันทำให้อูยองรู้สึกทำตัวไม่ถูก มันรู้สึกเขินแปลกๆ  จั๊กจี้ที่หัวใจด้วยแฮะ

.

.

.

.

พักเที่ยง

 

 

 

“ควอนไปกินข้าวกัน จุนโฮรออยู่ข้างล่างแล้วล่ะ” 

 

 

 

 

“ไปดิ่ แต่เอ๊ะ...เมื่อเช้านายไม่ได้ใส่ชุดนี้นี่? นั่นชุดบอสคุณเหรอ”  ควอนเห็นสิ่งผิดปกติก็รีบทักขึ้นมาทันที

 

 

 

“ก็...อื้ม บอสคุณบอกให้ไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยวไม่สบาย”   อูยองพยายามเก็บอาการ ไม่ให้ตัวเองเขินมากเพราะไม่อยากโดนแซว

 

 

 

แต่มีหรือคนอย่างโจควอนจะไม่แซว....

 

 

 

“ฮั่นแน่มีห่วงกันด้วย นี่อูยองเชื่อฉันสิถ้าบอสคุณไม่มีใจให้นายอะ บอสคุณคงไม่ห่วงแบบนี้หรอกป่ะ”

 

 

 

“ก็ไม่รู้ไม่กล้าคิดไกลขนาดนั้น นายก็รู้ว่าบอสคุณเป็นใคร ฉันเป็นใคร อย่ายุยงหน่อยเลยน่า ป่ะๆกินข้าวกัน”

อูยองพยายามเปลี่ยนประเด็น เพระทุกครั้งที่จุนโฮหรือโจควอนแซวเขาก็อดจะคิดไม่ได้   ไม่ใช่ว่าอูยองไม่อยากคิด  อูยองไม่กล้าที่จะคิดต่างหากล่ะ

 

 

 

 

 

 

“อูยอง อูยอง อูยองงง จะเหม่อไปถึงไหนเนี่ย คิดถึงบอสอยู่หรือไง”  จุนโฮเห็นอูยองนั่นเหม่อข้าวปลาไม่ยอมกินก็อดที่จะแซวไม่ได้

 

 

 

 

“บ้า!! ฉันจะไปคิดถึงบอสคุณเรื่องอะไรล่ะนายก็!!”

 

 

 

 

“ก็ไม่รู้น้า~เห็นนั่งเหม่อๆ แล้วนายก็ยิ้มคนเดียว”

 

 

 

“ฉันก็แค่....นึกถึงตอนที่บอสคุณเอาเสื้อสูทมาคลุมไหล่ให้หน่ะ” อูยองพูดจบก็นั่งอมยิ้มจนแก้มขึ้นเป