[Fic khunwoo] My boss 7

posted on 11 Apr 2014 21:02 by ilovekw

itle: My boss 7

Couple: KhunWoo

Writer: ilovekw

Rate :  PG 

Gente :  Romance comedy

 

 

 

 

 

Bd_2hGKCUAA_EtAa

 

สามอาทิตย์ถัดมาอูยองรู้สึกว่าไม่ค่อยได้เจอบอสคุณเลย ไม่ได้เจอเลยแหละ แต่ก็ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องโดนดุโดนว่า สบายหูจะตายไป ที่สำคัญจะแอบเอาขนมของโรงแรมกลับบ้านก็ไม่มีใครเรียกไปดุด้วย อูยองนั่งคิดแล้วก็หัวเราะออกมาคนเดียวเบาๆ

 

“ควอนวันนี้พาไปซื้อของหน่อยดิจุนโฮมันไม่ว่างอะ”

 

 

“อื้มไปดิซื้ออะไรเหรอ”

 

 

 

“ไม่รู้เหมือนกันแฮะ นายคิดว่าฉันควรซื้ออะไรให้บอสคุณดีอะ”

 

 

 

“เดี๋ยวนะๆ “บอสคุณ?” ทำไมเรียกงั้นอะ” ควอนถามด้วยความสงสัย ตั้งแต่ทำงานที่นี่มา ก็ยังไม่เคยได้ยินใครเรียกบอสว่า บอสคุณเลย

 

 

 

“ก็วันนั้นที่โดนเรียกตัวไปพบอะ บอสเค้าพูดนู่นนี่ แล้วก็บอก “คุณเรียกผมบอสคุณได้ไหม”  ฉันก็ไม่กล้าขัดดิ เขาบอกให้เรียกก็เรียก”

 

 

“อ๋า~แต่บอสนี่ก็แปลกนะฉันไม่เคยเห็นใครเรียกบอสว่าบอสคุณแบบนายเลยอะ แปลกตั้งแต่เรียกไปพบแล้วแหละหวะ มันก็ไม่เคยมีใครเคยโดนบอสเรียกไปพบฮ่าๆ ว่าแต่จะไปซื้อของให้บอสเนื่องในโอกาสอะไรอะ”

 

 

“ก็อยากซื้อให้เฉยๆ บอสคุณเค้าให้เสื้อสูทตัวนี้มาอะ”  อูยองเอานิ้วชี้ๆมาที่เสื้อสูทที่ตัวเองใส่อยู่ “มันตัวตั้งหมื่นเก้าฉันควรมีอะไรให้บอสคุณบ้าง”

 

 

“หาาาาาาาาา!!?? สูทตัวละหมื่นเก้า!!แล้วบอสทำไมถึงได้ซื้อให้อะ”  ควอนตกใจเรื่องที่อูยองเรียกบอส ว่าบอสคุณแต่ แต่สิ่งที่ทำให้ควอนตกใจมากกว่าคือ บอสซื้อสูทให้อูยองตัวละหมื่นเก้า!! ซื้อของแพงๆให้กันแบบนั้นเพื่ออะไรกัน?

 

อูยองก็เล่าๆให้โจควอนฟัง จนโจควอนเริ่มสงสัยแล้วว่า สองคนนี้ชักจะยังไงๆกันแล้วสิ ไหนจะเรียกเข้าพบบ่อย แล้วยังมีการไปบ้านอีก และที่สำคัญซื้อสูทตัวแพงๆให้อีกต่างหาก นี่บอสชักจะทำตัวมากเกินกว่าที่เจ้านายกับลูกน้องเขาปฏิบัติต่อกันแล้ว แบบนี้ต้องจับตาดูให้ดีซะแล้วสิ

 

.

.

.

หลังจากที่ซื้อของเสร็จก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

 

 

“ปากกาด้ามตั้งเกือบห้าร้อย”  อูยองบ่นอาลัยอาวรณ์กับราคาปากกากว่าจะตัดสินในซื้อได้ คิดอยู่ตั้งนานเดินวนอยู่ตั้งนาน ปากกาดามเดียว แพงเป็นบ้าแต่ก็ไม่รู้จะซื้ออะไรที่บอสคุณสามารถใช้ได้แล้ว คิดออกอย่างเดียวคือซื้อปากกาจะซื้อให้บอสทั้งทีก็ให้สมฐานะบอสหน่อย จะซื้อพวกรองเท้าเสื้อผ้าก็แพงเกินกำลัง ดูท่าแล้วบอสคุณคงไม่เคยใส่อ่านะเสื้อตัวละพัน สองพัน

 

.

.

.

.

.

.

.

วันถัดมาอูยองไม่ลืมที่จะหยิบปากกาด้ามที่ตัวเองซื้อใส่กระเป๋าไปด้วยเผื่อได้เจอบอสคุณก็จะได้เอาให้ด้วย

 

 

พักเที่ยงของวัน....

 

 

 

“อูยองนั่นจะไปไหนอ่ะ ไม่กินข้าวด้วยกันก่อนล่ะ” 

 

 

 

“เดี๋ยวมานะไปหาบอสคุณก่อน จะเอาปากกาไปให้อะ”  อูยองบอกอย่างรีบๆ  จะรีบไปหาบอสคุณ นี่ก็พักเที่ยงพอดี ไปเวลานี้แหละเจอบอสแน่ๆ กลัวว่าถ้าไปช้ากว่านี้แล้วบอสคุณอาจจะมีธุระไปที่อื่นก่อน

 

 

 

“อั๊ยยะชักจะยังไงๆแล้วน้า~สองคนนี้อะ” ควอนแกล้งแซว

 

 

 

“จะบ้าเหรอโจควอน! จะยังไงอะไรล่ะไม่ต้องมาแซวเลยนะ ไปนะเดี๋ยวมา” 

 

 

 

“อืมรอที่เดิมนะ แล้วจุนโฮมายังฝ่ายสวัสดิการเค้าพักเที่ยงกันยังเนี่ย”

 

 

 

“นู่นไงมานู่นแล้ว ฉันไปนะ”

 

 

อูยองเจอจุนโฮเพียงแค่ยกมือขึ้นทักทายแล้วก็เดินจากไปทำท่าเหมือนรีบๆจุนโฮก็มองตามอย่าง งงๆจะรีบไปไหนของเขา

 

 

“เมื่อกี้อูยองไปไหนอะควอน ดูมันรีบๆนะ”

 

 

 

 

“ไปหาบอส~”  ควอนบอกยิ้มๆ

 

 

“โดนเรียกพบอีกแล้วเหรอวะ”

 

 

 

“ไม่ใช่ๆ ครั้งนี้อูยองมันจะไปขอพบบอส เนี่ยจากที่อูยองเล่าๆให้ฟังนะฉันชักจะสงสัยแล้วสิว่าสองคนนี้เค้ายังไงๆกัน”

 

 

“หืมมม?!!  จริงดิหรือเราจะมีเพื่อนเป็นแฟนเจ้าของโรงแรมในเร็วๆนี้วะ” จุนโฮทำหน้าตกใจแฝงไปด้วยความดีใจ ถ้าอูยองได้เป็นแฟนกับเจ้าของโรงแรมก็ดีดิ่

 

 

“ก็ไม่รู้สินะ~” โจควอนบอกอย่างขำๆ

.

.

.

.

“คุณเรขาครับผมขออนุญาตเจอบอสคุณได้ไหมครับ”  อูยองเอ่ยขออนุญาตอย่างสุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้ การมาขอพบบอสคุณครั้งแรกทำเอาอูยองตื่นเต้นไม่เบา เพราะปกติเคยโดนแต่บอสคุณเรียกพบ

 

 

เรขาสาวคนสวยหน้าห้องบอสมองอูยองด้วยความงุนงง  งงตั้งแต่เรียกบอสว่าบอสคุณแล้ว ปกติไม่เคยมีพนักงานมาขอพบบอสหรอกนะ จะมีก็แต่พวกผู้บริหารระดับสูงแค่นั้นแหละที่จะมาขอพบบอส แล้วคนนี้คือใคร เขาสมควรได้เข้าพบบอสไหม?

 

 

“น้องเป็นใครคะ”  เรขาสาวถามด้วยน้ำเสียงและสายตาที่ไม่เป็นมิตร

 

 

“ผมเป็นพนักงานบัญชีครับ มีเรื่องจะมาขอพบบอสคุณน่ะครับ”

 

 

“มีธุระสำคัญอะไรคะ?”

 

 

 

“ก็..ก็”  อูยองอ้ำๆอึ้งๆตอบ อยากจะมาขอพบบอสคุณเพียงแค่จะเอาปากกามาให้ แบบนี้เรียกว่า ธุระสำคัญได้ไหม “ก็มีครับ ผมมีธุระอยากพบบอสคุณครับ”

 

 

“บอสไม่อยู่หรอกนะ น้องมีธุระอะไรคะฝากไว้ก็ได้ค่ะ ช่วงนี้บอสกลับไทยบ่อย เพราะตอนนี้งานบอสยุ่งๆ”

 

 

 

“อ่าครับ ผมฝากไว้ไม่ได้หรอกครับ ผมต้องให้กับมือบอสคุณเท่านั้น เอ่อ...แล้วบอสคุณจะกลับเมื่อไหร่เหรอครับ”

 

 

 

“เอ๊ะ!! น้องจะถามเรื่องส่วนตัวไปทำไมนักล่ะคะ!!พี่บอกมีธุระอะไรก็ฝากไว้สิ!!” เรขาสาวถามกระแทกเสียง ทำเอาอูยองสะดุ้งเพราะเสียงที่ฟังแล้วแสบแก้วหู

 

 

“มีเรื่องอะไรกันครับ” เสียงทุ้มเอ่ย

 

 

“อ้าวสวัสดีค่ะบอสกลับมาเร็วกว่าปกตินะคะ เด็กนี่จะมาขอพบบอสค่ะแล้วยังถามเรื่องส่วนตัวว่าจะกลับวันไหนอีก”

 

 

 

 “สำหรับคนนี้” นิชคุณชี้ไปทางอูยอง “ถ้ามาขอพบก็ให้เข้าไปเลยแต่ถ้าผมไม่อยู่ก็บอกเขาไปดีๆก็ได้นี่ หรือคุณพูดดีไม่เป็น? ผมชักอยากจะเปลี่ยนเรขาคนใหม่แล้วสิ”

 

คำพูดของบอสเมื่อกี้ทำเอาเรขาสาวหน้าซีดเผือกคาดว่าไม่เกินสามวันคงโดนไล่ออก

 

 

 

“คุณตามผมเข้ามาอูยอง” นิชคุณเปิดประตูแล้วเดินนำเข้าไปในห้อง

 

 

 

“นั่งสิครับ...ไหนมีเรื่องอะไรถึงมาขอพบผมครับ”   

 

 

 

“เดี๋ยวผมค่อยมาวันหลังก็ได้ครับ บอสคุณพึ่งมาถึงยังไม่ทันได้พักเลยนี่ครับ”

 

 

 

“พูดมาเถอะ คุณมีอะไร”  นิชคุณนั่งพิงหลังไปที่เก้าอี้ทำตัวสบายๆและใช้สำเนียงพูดที่เป็นกันเอง

 

 

 

“ผมแค่จะเอาปากกามาให้บอสคุณครับ”

 

 

 

“หืม? ให้ผมทำไมล่ะครับ?”

 

 

 

“ก็บอสอุส่าเอาสูทตัวแพงๆให้ผม ผมเลยซื้อปากกามาตอบแทนบอสคุณครับ ปากกานี้ผมเชื่อว่าบอสคุณจะได้ใช้มัน”  อูยองยื่นให้ด้วยแววตาที่หวังว่าบอสคุณจะชอบ

 

 

 

“แพงไหม?” นิชคุณหยิบปากกาขึ้นมาพิจารณาแล้วแกล้งแหย่ถามราคา

 

สีหน้าบอสคุณไม่ได้บ่งบอกว่าชอบหรือไม่ชอบ แต่กลับได้คำถามกลับมาแทน ทำเอาอูยองรู้สึกใจคอไม่ดี ถ้าบอสคุณรู้ราคา เขาอาจจะปามันทิ้งแล้วใช้มันเลยก็ได้

 

 

“เอ่อ...คือมัน เกือบห้าร้อยเลยแหละครับ สำหรับผมมันก็แพง แต่สำหรับบอสคุณอาจจิ๊บจ้อยไปเลยครับราคาแค่นี้”

 

 

“แพงก็ไม่น่าซื้อมาเลยนี่ครับเปลืองเงินคุณเปล่าๆนะอูยอง”   บอสคุณบอกพร้อมเหน็บปากกาใส่กระเป๋าเสื้อสูท

 

อูยองคลียิ้มออกมาบางๆเมื่อเห็นบอสคุณทำแบบนั้น แสดงว่าบอสคุณชอบแล้วพร้อมที่จะใช้มันใช่ไหม?

 

 

“บอสคุณยังให้สูทผมตัวเป็นหมื่นได้เลยครับ ผมซื้อของตอบแทนบอสคุณบ้างจะเป็นไรไปครับ”

 

 

 

“งั้นก็ขอบคุณนะครับ แล้วไหนล่ะสูทที่ผมซื้อให้ไม่เป็นใส่มาให้ดูเลย”  บอสคุณถามด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าน้อยใจ แถมตอนถามยังเมิน ไม่มองหน้าอูยองอีกต่างหาก

 

 

“ผมใส่เมื่อวานครับ บอสคุณไม่อยู่หนิครับ ก็เลยไม่เห็น”

 

 

“แล้วชอบไหม?”

 

 

 

“ชอบครับใส่แล้วดูดีจริงๆด้วยนะครับบอสคุณ”

พออูยองบอกแบบนั้นแล้ว บอสคุณเป็นต้องหัวเราะออกมา นึกแล้วไม่มีผิดคนอย่างอูยองต้องหลงตัวเอง

 

 

“ชอบก็ใส่บ่อยๆนะ ใส่ทุกวันสิคุณจะได้ดูดีทุกวัน” บอสคุณพูดกวนๆ

 

 

 

“ไม่ได้หรอกครับเดี๋ยวมันเก่า”

อูยองพูดอะไรออกก็ทำเอาบอสคุณขำแทบจะทุกประโยคหรืออูยองกลายเป็นตัวตลกของบอสคุณไปแล้วก็ไม่รู้

 

 

 

“เที่ยงแล้วทานข้าวหรือยังครับ?”

 

 

 

“ยังเลยครับ ผมกะว่าเอาปากกามาให้บอสคุณเสร็จ ผมก็จะกลับไปทานข้าวกับจุนโฮกับโจควอนครับ”

 

 

 

“ผมก็ยังไม่ทาน ไหนๆเพื่อนของคุณก็มีเพื่อนทานข้าวแล้ว แต่ผม...ยังไม่มี งั้นอยู่ทานข้าวเที่ยงเป็นเพื่อนผมหน่อยสิ”  บอสคุณเหมือนจะสั่ง แต่ก็ไม่เชิงว่าสั่ง แต่อูยองรับรู้ได้ว่าบอสคุณคงอยากได้เพื่อนทานข้าวจริงๆ ถึงได้เอ่ยปากชวนเขาขนาดนี้

 

 

 

“ก็ได้ครับ แต่ผมขอตัวไปเอากล่องข้าวที่แม่ทำให้ก่อนนะครับพอดีฝากไว้กับควอน”

 

 

 

“ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวผมโทรไปสั่งข้าวจากห้องอาหารของโรงแรมเอง”

 

 

 

“อ่าครับ”  อูยองรู้สึกตื่นเต้นดีใจเล็กๆที่จะได้กินอาหารของโรงแรม เคยคิดจะสั่งมากินเหมือนกันแต่ราคานี่แพงหูฉีก เลยไม่สั่งดีกว่าเปลืองเงินเปล่าๆ ทำงานที่นี่มาก็นานยังไม่เคยได้ลิ้มลองอาหารของโรงแรมเลยแม้แต่ครั้งเดียว

 

ตอนนี้อูยองนั่งตัวเกร็ง ความรู้สึกวันทำงานกับวันก่อนที่พาบอสคุณไปพักผ่อนไม่เหมือนกันจริงๆ บอสคุณพอใส่สูท ผูกเนคไทค์แล้วยิ่งวางมาดแบบนี้ก็ดูภูมิฐานเอาซะมากๆทำเอาอูยองไม่กล้าเล่นด้วยเลย

 

 

 

“ทำไมนั่งทำหน้าแบบนั้นล่ะครับ หรือหิวแล้ว? รอแป๊บเดียวเดี๋ยวเขาก็เอาข้าวมาส่งแล้วล่ะ อดทนหิวแป๊บนึงนะครับ”

 

 

ทำไมบอสคุณต้องพูดปลอบยังกะอูยองเป็นเด็กด้วยล่ะ จริงๆก็ไม่ได้หิวมากซะหน่อย

 

 

“ไม่ใช่อย่างงั้นครับ ผมแค่เกร็งๆนิดหน่อย”  อูยองยิ้มแห้งๆแล้วก็ตอบตามความจริง

 

“อะไรกัน ผมเคยบอกแล้วไงตั้งแต่ตอนไปเดินเขา ว่าให้ทำตัวสบายๆ ยังจะมาเกร็ง

อะไรอีก หรือต้องให้ขู่หักเงินเดือนอีกล่ะ”  บอสคุณแกล้งแหย่ เพราะรู้ว่าเรื่องขู่หักเงินเดือนใช้กับอูยองได้ผลเสมอ

 

 

อูยองส่ายหน้ารัว “ไม่ๆครับผมจะทำตัวสบายๆแล้วก็ได้”

 

ไม่นานพนักงานจากห้องอาหารก็เอาอาหารมาเสิร์ฟถึงที่ แค่ได้กลิ่นอูยองก็ท้องร้องแล้ว  พนักงานค่อยๆเปิดอาหารแล้วเอาวางลงโต๊ะทีละอย่างๆ เขาทำเหมือนในละครที่อูยองเคยดูเลย รู้สึกดูดีจริงๆ ต้องคนรวยๆเท่านั้นสิน้าถึงจะได้รับบริการดีๆแบบนี้        อูยองมองตามทำตาลุกวาว แต่อูยองยังไม่ทันได้รู้ตัวหรอกว่ามีคนกำลังจ้องมองอูยองอยู่นั่นคือบอสคุณ มองแล้วยิ้มออกมาบางๆพร้อมทั้งสายตาที่เอ็นดูคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า

 

ในที่สุดอาหารหลายๆก็ถูกวางลงอย่างเรียบร้อย และมีข้าวมาเสิร์ฟพร้อมให้ทานตรงหน้า

 

 

 

“ทานเลยครับอูยอง ท่าทางจะหิวมากใช่ไหม”  บอสคุณถามมแล้วยิ้มให้

 

 

 

“ก็หิวนิดนึงครับ งั้นผมทานเลยนะครับ”