[Fic khunwoo] My boss 6

posted on 04 Apr 2014 20:13 by ilovekw

 

 

itle: My boss 6

Couple: KhunWoo

Writer: ilovekw

Rate :  PG 

Gente :  Romance comedy

 

Bd_2hGKCUAA_EtAa

 

 

 

 

 

 

 

 

เช้าๆของวันอาทิตย์…………

 

อูยองพาบอสคุณเดินออกกำลังกายยามเช้ามาเรื่อยๆ อากาศเย็นกำลังดี บวกกับเสียงนกร้องยามเช้าๆ แบบนี้ชวนให้ผ่อนคลายมากๆ  อูยองพาบอสคุณเดินไปเรื่อยๆ จนใกล้ๆจะถึงเขาลูกเล็กที่อยู่แถวหมู่บ้าน กิจกรรมหลังของคนในละแวกนี้คือการปีนเขา  เพราะการปีนเขาถือเป็นการออกกำลังกายที่ดีอีกอย่างหนึ่งก็ว่าได้ อูยองกะว่าจะพาบอสคุณไปสูดเอาอากาศดีๆบนเขาซะหน่อย เผื่อจะทำให้บอสคุณรู้สึกดี แล้วก็ลดความใจร้ายลงบ้างก็คงจะดี

 

“อากาศตอนเช้าที่นี่ดีจังเลยนะครับ”  เสียงบอสคุณเอ่ยขึ้นอย่างสดใส

 

“ใช่ครับอากาศที่นี่ดีมาก ดีกว่าในเมืองมากๆเลยใช่ไหมล่ะครับบอสคุณ”

 

“อื้ม แล้วคุณมาที่นี่บ่อยไหม? ผมหมายถึงมาออกกำลังกายตอนเช้าๆอะไรแบบนี้หน่ะ”

 

“ก็ตั้งแต่ไปทำงานที่โรงแรมของบอสคุณ ผมก็ไม่ค่อยได้มาแล้วครับ ผมต้องตื่นอาบน้ำแต่งตัวแล้วก็รีบไปทำงาน ถ้าออกจากบ้านสายรถจะติด ทำให้ผมไปทำงานสายแล้วบอสคุณก็จะดุผม”

 

“อะไรคุณ อย่ามากล่าวหาผมสิครับ”

 

“ก็มันจริงนี่ครับ ขนาดวันนั้นผมไปถึงเวลาพอดีเป๊ะบอสคุณยังดุผมเลย” 

บอสคุณกระตุกยิ้มแล้วยักไหล่ให้ทีนึงนั่นแปลว่า “ไม่รู้ไม่ชี้” แล้วก็เดินนำลิ่วๆ ทำยังกะรู้ทาง

 

“บอสคุณ!! บอสคุณครับ รอผมด้วย! บอสคุณมาแข่งกับผมไหมครับว่าใครจะไปถึงข้างบนก่อนกัน”  อูยองตะโกนเรียกอีกคนแล้วไม่มีทีท่าว่าจะหยุดรอกันเลย อูยองเลยออกคำท้าซะเลย ปรากฏว่าได้ผล บอสคุณหยุดแล้วหันมาหาเขา

 

“ท้าแข่ง? คุณแน่ใจนะ?”   บอสคุณถามด้วยความแน่ใจ เพราะบอสคุณเองไม่ได้เป็นคนที่ยอมแพ้ใครง่ายๆอยู่แล้ว แล้วมีคนมาท้าแบบนี้นะ

 

“ถ้าบอสคุณถึงก่อนผมจะเลี้ยงกาแฟแล้วก็เค้ก แต่ถ้าผมถึงก่อนบอสคุณจะต้องเลี้ยงอะไรก็ได้ที่ผมอยากกินไม่จำกัดอย่าง”  อูยองบอกข้อตกลงอย่างมั่นอกมั่นใจ ทำไมเขาถึงได้กล้าออกคำท้าแบบนี้หน่ะเหรอ หึหึ บอสคุณอ่านะไม่เคยปีเขาหรอก ส่วนอูยองปีนเขาลูกนี้มาตั้งแต่เด็กท้าแข่งแค่นี้นะสบายอยู่แล้ว

 

“นี่มันข้อเสนออะไรของคุณ? ถ้าผมแพ้คุณ ผมต้องซื้อทุกอย่างให้คุณกินว่างั้น?”   บอสคุณค่อนข้างจะตกลงกับข้อเสนอของอูยอง เพราะถ้าเขาแพ้ เขาต้องเลี้ยงสิ่งที่อูยองอยากกิน ไม่รู้ว่าจะกี่อย่าง แต่ถ้าอูยองชนะ ผมจะได้กินแค่ กาแฟ กับเค้ก มันน่ารับคำท้าไหม?

 

อูยองพยักหน้าพร้อมยิ้มกวนๆ “หรือบอสคุณไม่กล้ารับคำท้ากันน้า~ ”

 

 “ก็เอาสิ แล้วมันเดินตามทางนี้เลยใช่ไหม เผื่อว่าผมจะนำคุณไปไกลคุณตามไม่ทัน ผมจะได้ไม่หลง”

อูยองกระตุกยิ้ม บอสคุณก็พูดยังกะตัวเองจะเดินนำเขาลิ่วๆ ไม่รู้ซะแล้ว จางอูยองเป็นใคร

“ครับตามทางนี้เลย”  อูยองยิ้มอยากซุกซน หึหึบอสนี่เหรอจะสู้ผม ไม่มีทาง บอสพึ่งเคยเดินเขาครั้งแรกดูก็รู้ ยังไงคนที่เดินเขาครั้งแรกก็ไม่สู้คนที่เดินมาหลายๆครั้งหรอก อูยองมัวแต่คิดไปเดินไปดูอีกทีบอสคุณเดินนำไปไกลแล้ว

 

“โหยยยยบอสคุณ!!! จะเดินเร็วไปไหน”

 

นิชคุณหันมาหัวเราะคนที่ท้าแข่ง  “อะไรกัน คุณเป็นคนท้าแข่งผมเองนะครับอูยอง อย่ามาทำเป็นบ่นหน่อยเลยน่า ถ้าแน่จริงคุณก็เดินตามผมให้ทันสิ”

 

อูยองพยายามก้าวขาให้ยาวที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่บอสคุณสิไม่ต้องพยายามอะไรมากเลย ก็ขายาวอยู่แล้ว นี่คิดถูกหรือผิดทีท้าแข่งกับคนขายาว อูยองรีบวิ่งขึ้นไปให้ถึงตัวบอสคุณให้เร็วที่สุด

 

 

“ทันแล้ววววว!!!   ผมตามบอสคุณทันแล้วนะครับ”  อูยองวิ่งไปเกาะไหล่ของบอสคุณอย่างลืมตัว ทำเอานิชคุณหันมามองด้วยความตกใจ เพราะปกติก็ไม่เคยมีใครมาวิ่งเกาะไหล่แบบนี้หรอก ไม่เคยมีใครกล้าแตะเนื้อต้องตัวบอสคุณเลยต่างหาก ก็ใครล่ะจะกล้าเล่นแบบนี้กับบอสใหญ่แห่ง NK hotel ล่ะจริงไหม

 

…..ก็อูยองไง คนนี้เป็นคนแรกเลยที่กล้าถึงเนื้อถึงตัวบอสคุณ อาจจะด้วยความเคยชินที่อูยองชอบเล่นกับพี่คนสนิทแบบนี้

 

“ผมขอโทษครับผมลืมตัว”  อูยองทำหน้าสำนึกผิด  “ปกติผมจะเล่นกับคนที่ผมสนิทๆแบบนี้น่ะครับ บอสคุณอย่าโกรธผมนะครับ ผมจะไม่ทำอีก”

 

“ผมยังไม่ได้ว่าอะไรคุณเลย ทำตัวตามสบายเถอะผมไม่ถือหรอกครับ งั้น...เรามาสนิทกันดีไหม?”  บอสคุณบอกพร้อมเอื้อมมือไปโอบโหล่อูยองไว้แน่น ทำแบบนี้ก็เพื่อที่จะให้อูยองเชื่อใจ ว่าคนอย่างบอสคุณไม่ได้เป็นคนถือตัวอะไรหรอก แล้วก็ไม่ได้เป็นคนใจร้ายใจดำด้วย

 

“แหะๆ ครับสนิทก็สนิทครับ” อูยองยิ้มให้แล้วค่อยๆแกะมือบอสคุณออกจากไหล่

“ผมไปละน้า~~~~บอสคุณณณณ~~~~คิกคิก”  อูยองรีบวิ่งนำนิชคุณไปทันทีแถมยังหันมายิ้มเย้ยอีกต่างหาก เห็นแบบนี้ บอสคุณหน่ะหรือจะยอม ยิ่งคนอย่างบอสคุณไม่เคยยอมใครซะด้วยสิ

 

“นี่มันเป็นแผนการหลอกให้ตายใจหรือเปล่าเนี่ย อย่าคิดนะว่าผมจะยอมคุณ

จางอูยอง!!”  พูดจบนิชคุณก็ออกตัววิ่งบ้าง จนตอนนี้วิ่งนำอูยองไปแล้วทำเอาคนถูกแซงร้องโวยวายเสียงดัง

 

“บอสคุณอ่า!!! ใจร้ายจัง!!  ขายาวแล้วยังจะวิ่งเร็วอีกนะครับ!!”   อูยองตะโกนไล่หลัง

 

“เอ้า! ช่วยไม่ได้ก็ผมอยากกินกาแฟกับเค้กฟรีนี่นา”

 

“ผมก็อยากกินของฟรีจากบอสคุณเหมือนกันนะ!”

 

“งั้นก็วิ่งตามผมให้ทันสิ”

.

.

.

ผลสรุปของการแข่นขันคือบอสคุณชนะ อูยองที่เป็นคนท้ากลับทำหน้าเซ็งๆ กะจะได้กินของฟรีไม่อั้นซะหน่อยแต่ดั๊นได้เลี้ยงกาแฟกับเค้กบอสคุณ หึหึขนาดมั่นใจแล้วนะว่าต้องชนะแน่ๆไม่งั้นเขาไม่กล้าท้าแข่งหรอก แต่ตอนท้าแข่งดันไม่ดูขาคู่แข่งซะก่อนว่าขายาวขนาดไหน ก็แพ้ไปสิงานนี้ได้เสียตังค์เลย

 

คนแพ้ทำหน้างออย่างขัดใจ ไม่คิดว่าตัวเองจะแพ้ อุส่าคิดไว้แล้วเชียวว่าจะกินอะไรบ้าง แต่กลับเป็นฝ่ายแพ้ แผนที่คิดไว้พังสลาย ตัวเองกลับได้เลี้ยงเองซะนี่

“ทำไมทำหน้างอ อย่าบอกนะว่าคุณงอแงจะไม่เลี้ยงผมอะ?”

 

“หึ ไม่ใช่ครับผมลูกผู้ชายพอน่าบอสคุณ คำไหนคำนั้นอยู่แล้วครับ”  อูยองพูดอย่างหนักแน่น

 

“งั้นเลี้ยงstarbuckผมหน่อยสิ”

 

“ไม่เอาครับมันแพง”

 

“งก!”

“อะไรบอสคุณอ่า ก็แก้วนึงมันถูกๆที่ไหนล่ะครับ ไหนจะเค้กอีกสองอย่างรวมกันผมเอาเงินไว้กินข้าวได้สองวันเลยนะ!!”   

นิชคุณหัวเราะ “ผมล้อเล่นน่า จะเลี้ยงอะไรมันก็เรื่องของคุณ ตอนนี้ผมรอกินของฟรีอยู่”

 

“มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วครับ เดี๋ยวผมจะพาไปร้านที่ผมเคยทำงานพาสไทม์แล้วกันนะครับ แต่ตอนนี้นั่งพักกันก่อนเถอะครับบอสคุณ”

 

 

 

อูยองพาคนเป็นบอส เดินไปนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงจุดชมวิว นิชคุณยื่นน้ำเปล่าให้ ทำเอาอูยอง งง

 

“บอสคุณพกมาด้วยเหรอครับ”

 

 

“เอ้าก็แน่สิ อย่าบอกนะว่าเวลาคุณมาเดินเขาแล้วไม่พกน้ำมาด้วย?”

 

“ก็ปกติแม่เป็นคนเตรียมของน่ะครับ ครั้งนี้ผมลืม บอสคุณเป็นคนรอบครอบ สมกับเป็นบอสคุณจริงๆ”  อูยองยกนิ้วโป้งให้

 

 

“ออกกำลังกายแบบนี้หัดรู้จักพกน้ำไว้บ้าง เผื่อเกิดกระหายน้ำขึ้นมาจะทำไงล่ะ”

 

“อ่านั่นนิครับ”

“ดื่มเข้าไปซะสิ! เหงื่อออกท่วมตัวขนาดนั้น ท่าจะกระหายน้ำมาก เดี๋ยวจะเป็นลมเป็นแล้งไปซะก่อน”  บอสคุณบอกเสียงดุ แต่คำพูดคำจากลับตรงข้ามกับน้ำเสียงถึงแม้เสียงจะดุ แต่ก็เหมือนจะแฝงได้ด้วยความเป็นห่วง

อูยองเปิดขวดน้ำออกแล้วก็ดื่มน้ำเข้าไปตามคำสั่งของบอสคุมดุ

 

“เออนี่คุณเคยทำงานพาสไทม์เหรอ?”

 

“ครับบริษัทที่ผมเคยไปทำเค้าล้มละลายผมเลยต้องหางานพาสไทม์ทำไปก่อน ผมทำงานพาสไทม์ที่ร้านเบเกลอลี่ เกือบๆปีเลยนะครับบอสคุณ”

 

 

“แล้วทำไมพึ่งคิดไปสมัครงานประจำทำล่ะ ทำไมไม่ไปสมัครที่โรงแรมผมตั้งแต่แรก”

 

“ก็ผมไม่รู้นี่ครับบอสคุณ ว่าจะมีตำแหน่งว่าง ตำแหน่งว่างหายากจะตายนี่จุนโฮก็บอกผมมา ผมก็เลยได้ไปสมัคร”

 

 

“คุณรู้ใช่ไหม ว่าโรงแรมผมคนอยากเข้ามาทำงานเยอะ คนออกไม่ค่อยจะมีเลยทำให้ตำแหน่งไม่ค่อยว่าง เพราะหนึ่งแหละ ผมให้เงินเดือนสูงกว่าโรงแรมอื่นๆ เพราะงั้นคุณก็อยากคิดจะลาออกแล้วกัน” 

 

“ไม่หรอกครับ ผมต้องทำงานเก็บเงินเลี้ยงแม่ ส่งน้องเรียน ผมยังไม่คิดจะลาออกหรอกครับบอสคุณ”

 

“ถึงคุณคิดจะลาออก ไม่ว่าจะตอนนี้หรอตอนไหนๆ ผมก็ไม่เซนต์อนุมิติให้คุณออกหรอก”

 

“อ่าวทำไมล่ะครับ”

“ถามทำไม หรือคุณคิดจะลาออก”

“เปล่าๆๆๆครับเปล่า” อูยองรีบปฏิเสธก็แค่สงสัยเฉยๆ ถามไม่ได้เลยนะบอสคุณ

 

บอสคุณในเวลาที่ไม่ใช่เวลาทำงานดูใจดีนะดูไม่เคร่งไม่ขรึมมากไม่เก๊กมาก  ตอนแรกก็คิดว่าจะเป็นคนนิ่งๆ พูดจาเล่นไม่เป็น แต่ยังไงก็เถอะบอสคุณก็ยังน่ากลัวอยู่ดี ชอบดุ!

 

.

.

.

.

ร้านเบเกลอลี่ อ๊คแทคยอน  

.

..

.

“เดี๋ยวบอสคุณนั่งรอตรงนี้นะครับผมจะไปสั่งเค้กกับกาแฟมาให้” 

 

“ครับผมขออเมริกาโน่ กับเค้กนมสดนะ”  นิชคุณยิ้มให้

 

“ครับบอสคุณ”

 

แหมบอสคุณพอได้กินขอฟรีทำเป็นหน้าระรื่นเชียว ทีหลังจะไม่ท้าพนันอะไรกับบอสคุณอีกเด็ดขาดเลยคอยดู!!

 

“พี่แทคยอน เป็นไงบ้างครับ ผมไม่อยู่ยังขายดีเหมือนเดิมไหม”  อูยองยืนเกาะที่เค้าท์เตอร์ของร้าน แล้วเอามือสองข้างท้าวคางคุยกับแทคยอนพี่ชายคนสนิทของอูยอง

 

“ขายดีกว่าเดิมด้วยซ้ำ” แทคยอนบอกขำๆ “แล้วนั่นมากับใครอะไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ไม่ได้เป็นคนแถวนี้แน่ๆใช่ป่ะ”   แทคยอนมองไปที่นิชคุณแล้วถามด้วยความสงสัย

 

“อ๋อนั่นบอสคุณเป็นเจ้าของโรงแรมที่ผมทำงานอยู่ เจ้านายใหม่ของผม”

 

“อ่าเหรอ แล้วมาทำไมอะ?”

 

แล้วอูยองก็เล่ารายละเอียดให้ฟังทั้งหมด

 

“ไหนบอกไม่ค่อยถูกกันไงตอนไปสัมภาษณ์งานอะ”

 

“พอได้สัมผัสจริงๆเค้าก็ไม่ได้เป็นคนใจร้ายใจดำหรอกนะพี่ แต่เค้าเป็นคนชอบดุอะ”

 

“นี่ มีเจ้านายคนใหม่แล้ว ลืมพี่รึยัง”

 

“ไม่มีทางลืม พี่ใจดีแล้วก็ดีกับผมที่สุดแล้ว ไม่มีใครดีไปกว่าพี่แล้วผมก็จะไม่ลืมพี่เด็ดขาดนะพี่แทคยอน”

 

“ให้มันจริ๊ง”  

 “จริงดิ่พี่....แล้วกาแฟกับเค้กผมเสร็จยังเนี้ยพี่แทคยอน”

 

“แกไปนั่งรอที่โต๊ะเหอะน่า เดี๋ยวพี่เอาไปเสิร์ฟเอง”

 

“งั้นก็ได้ครับ ก็เคยทำงานที่ร้านพี่นี่นาปกติผมจะเป็นคนเอาไปเสิร์ฟลูกค้า”

 

.

.

.

 

“ขอโทษนะครับบอสคุณที่ให้นั่นรอคนเดียว”

 

“คุณคุยอะไรกันนานนักอะ”  บอสคุณถามเสียงดุ

 

ทำเสียงดุมาขนาดนี้ท่าจะหงุดหงิดที่ได้นั่งรอคนเดียวล่ะมั้ง อูยองคิด

 

“ก็ถามไถ่ตามประสาเจ้านายกับลูกน้องเก่าอ่าครับบอสคุณ”

 

“จำเป็นไหมว่าต้องยืนคุยกันนานขนาดนั้น”  บอสคุณยังถามเสียงดุ

 

“ก็จำเป็นสิครับ ผมไม่ได้มาหาพี่แทคยอนนานมากแล้ว จริงๆถ้าไม่เกรงใจบอสคุณผมจะคุยนานกว่านี้ด้วยซ้ำครับ”

 

“แล้วคุณสนิทกันมากขนาดไหน?”

“กับพี่แทคยอนหน่ะเหรอครับ สนิทกันมากๆเลยล่ะครับ พี่แทคยอนใจดีมากๆด้วยครับ ไม่เคยดุผมเลย ชอบหยิกแก้มผมด้วย แล้วก็ชอบให้ขนมผม กลับไปกินที่บ้านบ่อยๆ ผมก็เลยชอบพี่แทคยอนครับ ว่าแต่ทำไมเหรอครับ”

 

บอสคุณ : !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

“ผมว่าร้านนี้ตกแต่งสวยดีนะบรรยากาศน่านั่ง”  บอสคุณรีบเปลี่ยนเรื่องทันที รู้สึกว่าถ้าคุยเรื่องเมื่อกี้อาจทำให้เกิดอาการอะไรบางอย่าง

 

“จริงเหรอครับบอสคุณ” อูยองถามด้วยสีหน้าที่ตื่นเต้น

 

“ผมเคยโกหกไหม?”

 

“เคยครับ เมื่อเช้าไงบอสคุณโกหกว่าผมละเมอ”

 

นิชคุณแทบพูดไม่ออกคนอะไรจะต่อปากต่อคำไวขนาดนี้

 

“อ่า..อืม..เอ่ออันนั้นไม่นับ ถือเป็นกรณีพิเศษฉะนั้นผมไม่เคยโกหก!!”

“อะไรของบอสคุณ งั้นสรุปว่าที่บอสคุณชมว่าร้า