[Fic khunwoo] My boss 5

posted on 28 Mar 2014 22:05 by ilovekw

 

 

itle: My boss 5

Couple: KhunWoo

Writer: ilovekw

Rate :  PG 

Gente :  Romance comedy

 

Bd_2hGKCUAA_EtAa

 

 

 

 

 

 

 

ทำงานมาจนถึงหนึ่งเดือนเต็มๆ วันนี้เป็นวันเงินเดือนออกเดือนแรก  อูยองมีความคิดหลายอยากเข้ามาในหัว จะซื้ออะไรให้แม่ดี จะซื้ออะไรให้น้องสาวดียังคิดไม่ออก แต่ที่สำคัญ เย็นนี้ต้องได้กินหมูกระทะที่บ้าน อูยองตั้งใจว่าจะซื้อสามชั้นไปนั่งย่างกินฉลองเงินเดือนออกกับแม่กับน้องสาว เลิกงานสี่โมงเย็นจุนโฮกับโจควอน ชวนไปดื่มเนื่องในวันเงินเดือนออกซะหน่อย แต่อูยองกลับปฏิเสธเพราะบอกอยากกลับไปฉลองกับที่บ้านมากกว่า อูยองเลยขอตัวไปชอปปิ้งที่ห้างใกล้ๆกับที่ทำงานคนเดียว

อูยองเดินวนอยู่ในห้างอยู่นานกว่าจะหาเลือกซื้อของให้แม่กับน้องสาวได้ สุดท้ายก็ได้เสื้อสวยๆมาให้แม่หนึ่งตัว และกระเป๋าน่ารักอีกหนึ่งใบกลับไปให้ซารัง

 

 

“เอาล่ะต่อไปก็ไปซื้ออุปกรณ์ทำหมูกระทะ” อูยองคิดแล้วก็คลี่ยิ้มออกมาเพราะนานแค่ไหนแล้วล่ะที่ไม่ได้กิน วันนี้ขอจัดเต็มด้วยการซื้อขอดีๆกลับไปทำกินที่บ้านแล้วกัน

 

อูยองเกินเข้าไปโซนขายอาหารแล้วก็เลือกๆของมาอย่างสบายใจ ได้อะไรติดไม้ติดมือมาเยอะพอสมควร อูยองพึ่งนึกได้ว่าต้องซื้อชุดทำงานให้ตัวเองหนึ่งชุด ก็ไหนๆบอสคุณเค้าก็บ่นๆมาแล้วนี่จะซื้อใหม่ให้ดูดีกว่าเดิมเลยคอยดู

 

 

“แต่มันของเยอะไปมั้ยเนี่ยพะลุงพลังไปหมด เดินไปช็อปที่มันขายชุดสูทหรูๆเค้าจะขายให้มั้ยล่ะทีนี้”  พูดจบอูยองก็เดินไปด้อมๆมองๆที่ช็อปขายสูท ไม่กล้าเดินเข้าไปซะเท่าไหร่สุดท้ายอูยองก็เดินเข้าไปในร้านเพื่อเลือกชุดมาสักชุดนึง

 

 

 

“ตัวนี้เท่าไหร่เหรอครับ”  ชูเสื้อสูทขึ้นมาถามพนักงานขายของร้าน

 

 

“สูทตัวนี้เป็นคอเล็คชั่นใหม่ที่พึ่งมาลงเลยนะคะ ราคาอยู่ที่หมื่นเก้าค่ะ ราคานี้เป็นราคาที่ลดจากป้ายแล้ว 30% ค่ะ” พนักงานบอกราคาแล้วยิ้มให้

 

 “ห๊า อะไรนะครับเท่าไหร่นะครับ?” เมื่อกี้ไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม??

 

 

“หนึ่งหมื่นเก้าพันค่ะ”

 

 

อูยองกลืนน้ำลายลงคอ “แค่นี่เนี้ยนะหมื่นเก้า” อูยองบ่นเบาๆ ยิ้มแห้งๆให้พนักงานแล้วก็บอก “อ่าครับ หมื่นเก้าลดแล้วด้วย ขนาดลดแล้วยังเหลือราคาขนาดนี้เนี้ยนะ” ประโยคหลังอูยองเพียงแค่พึมพัมออกมาเบาๆ

แล้วอูยองก็แขวนเสื้อสูทกลับไว้ที่เดิมแล้วมองอย่างน่าเสียดาย มันก็สวยถูกใจอยู่หรอกแต่ราคาไม่ค่อยน่ารักสักเท่าไหร่

 

 

 

 

“เอาตัวนี้ครับ”

 

 

 

 

 

 

หืมอูยองถึงกับอึ้งใครวะซื้อไม่คิด สูทตัวตั้งแพงเงินหมื่นเก้ามันไม่ใช่น้อยๆนะ ไม่ถามราคาก่อนล่ะเดี๋ยวรู้ราคาแล้วจะหนาว อูยองหันไปทางต้นเสียงเพราะอยากจะรู้ใครมันซื้อ

 

 

 

 “อ อ่าวบอสคุณ”

 

 

 

“เงินเดือนออกแล้วนี่ คุณไม่คิดจะซื้อชุดใหม่ไว้ใส่ไปทำงานบ้างเหรอ”

 

 

“ก็คิดครับ ตอนแรกผมว่าจะเอาตัวที่บอสคุณซื้อนี่แหละครับแต่มันแพงเกินไปผมเลยว่าจะหาดูตัวใหม่”

อูยองยืนมองนิชคุณรับถุงที่พนักงานยื่นให้แล้วจ่ายเงินด้วยบัตรเครดิตแถมยังไม่ถามราคาอีกว่าเท่าไหร่ คนรวยนี่เขาก็ ใช้เงินแบบไม่คิดกันจริงๆเลย

 

 

“บอสคุณครับผมขอตัวกลับบ้านก่อนนะครับ”  อูยองพูดพรางก้มหยิบของที่ตัวเองวางไว้ที่พื้นเมื่อกี้ขึ้นมา

 

 

“บ้านคุณอยู่กิมโปใช่ไหม? ผมมีธุระต้องไปทางนั้นพอดีไปกับผมไหมล่ะ”

 

 

“ไม่เป็นไรดีกว่าครับ”  อูยองบอกอย่างเกรงใจ

 

 

“แต่ผมจะให้คุณไปด้วย!” บอสคุณบอกเชิงบังคับ

 

อ้าวบอสนี่ยังไงจะไปธุระก็ไปสิจะมาให้ติดรถไปด้วยทำไมเนี่ยไม่อยากเป็นภาระนะ

 

“แต่บอสคุณครับคือ...” อูยองยืนเกาหัวแกรกๆจะบอกยังไงดี จะปฏิเสธยังไงดีเนี่ยใจก็อยากจะไปด้วยอยู่หรอกเพราะจะได้ประหยัดค่ารถ แต่อีกใจก็เกรงใจ

 

 

“คุณไม่ต้องมีแต่สักครั้งได้ไหม? ผมบอกจะให้คุณไปด้วยคุณก็ต้องไปสิ ผมเป็นบอสของคุณนะ คุณจะขัดคำสั่งผมไปถึงไหน”

 

 

เอาอีกแล้วบอสคุณดุอีกแล้วไม่เข้าใจว่าจะดุกันทำไมนักเนี้ยยยยยย  แล้วนี่มันไม่ใช่เวลาทำงานป่ะ มีสิทธิ์ที่จะขัดคำสั่งบอสคุณได้ป่ะแหมสั่งกันจริ๊ง

 

 

“ครับบอสคุณผมไปด้วยก็ได้ครับ”

 

 

“คุณไม่ต้องทำเสียงลำบากใจหรอก มันก็ไม่ได้ลำบากผมสักเท่าไหร่หรอก กับอิแค่ให้คุณติดรถไปด้วย แล้วไม่ดีรึไงประหยัดค่ารถด้วย”

 

“มันก็ดีครับบอสคุณ งั้นให้ผมช่วยถือของให้เป็นการตอบแทนแล้วกันนะครับ”

อูยองยื่นมือออกไปจะถือถุงที่บอสคุณพึ่งได้มาจากร้านขายของเมื่อกี้แต่กลับได้รับคำปฏิเสธกลับมา

 

 

“ผมว่าให้ผมช่วยคุณถือดีกว่านะ ของคุณเยอะกว่าผมอีก ของเต็มไม้เต็มมือยังอยากจะช่วยคนอื่นอีก” ประโยคหลังบอสคุณเพียงแค่บ่นอุบอิบกับตัวเอง

 

“ก็บอสคุณเป็นเจ้านายผมนี่ครับ ผมถือให้บอสได้แต่บอสช่วยผมถือไม่ได้หรอกนะครับมันจะน่าเกลียด”

 

บอสคุณไม่ฟังอะไรจากอูยองทั้งนั้นแถมยังยื่นมือไปเอาของมาจากอูยองสองสามถุงแล้วก็รีบก้าวเดินฉับๆไปอย่างไว

 

 

“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นแหละคุณรีบตามผมมาก็พอ”

 

 

“บ บอสคุณ บอสคุณครับเดี๋ยวก่อนสิรอผมด้วยครับผมตามไม่ทัน บอสขายาวจังเดินเร๊วเร็วเนอะ” อูยองกึ่งวิ่งกึ่งเดินเพื่อให้ทันอีกคน   “โว้ยยบอสคุณจะเดินเร็วไปถึงไหนเนี่ย บอกยังไม่ฟังกันอีก” อูยองวิ่งตามหอบแฮกๆจนไปถึงที่จอดรถ

 

 

“โหขนาดที่จอดรถยังเป็นที่จอด VIPเลยเนอะ แต่ก็คนระดับบอสคุณจะให้จอดรถที่ธรรมดาได้ยังไงล่ะ”  อูยองพิจรณารถของบอสคุณที่จอดอยู่ลานจอดรถที่เขียนว่า สำหรับลูกค้า VIP อย่างตะลึง

 

 

“นี่คุณบ่นอะไรอีกล่ะ รีบๆมาขึ้นรถสิ แล้วของนั่นก็ไม่ต้องเอาเข้าไปนั่งด้วยหรอก”

 

 

“หา?? บอสคุณจะไม่ได้ผมเอากลับด้วยเหรอครับผมซื้อของพวกนี้มาตั้งหลายบาทนะครับ”  อูยองทำหน้างอ

 

 

“ไม่ใช่อย่างงั้น ผมขอโทษที่ภาษาเกาหลีผมยังไม่แข็งแรง ที่ผมหมายถึงคือจะให้คุณเอาไว้หลังรถ ผมเปิดไว้รอคุณแล้วนี่ไงเอามาวางไว้แล้วรีบๆไปขึ้นรถ เร็วๆสิ!”  คนเป็นบอสออกคำสั่ง

 

“ค ครับๆ”

 

ตั้งแต่อูยองขึ้นรถมาอูยองก็เอาแต่นั่งนิ่งตัวเกร็งไม่กล้าคุยอะไร ไม่กล้าจับ ไม่กล้าแตะบนรถของบอสคุณทั้งนั้น  ก็รถบอสคุณหรูขนาดนั้นคงจะแพงน่าดู ถ้าจับแล้วเกิดอะไรมันหล่นหรือเสียหายอูยองก็ซวยหน่ะสิ สู้นั่งนิ่งๆมือไม้วางบนตักยังจะดีกว่า

 

 

นิชคุณเอื้อมมือไปเปิดเพลงเบาๆแต่เป็นเพลงไทยอูยองฟังไม่รู้เรื่องหรอก แต่ก็ทำให้รู้สึกดีขึ้นมาบ้างอย่างน้อยในรถก็ไม่เงียบเกินไป

 

 

“บอสคุณครับ ปกติมาเที่ยวห้างคนเดียวเหรอครับ” อูยองคิดอยู่นานว่าจะถามหรือไม่ถามดีเพราะอูยองก็เป็นเพียงแค่พนักงานคนนึงไม่ได้สนิทพอที่จะถามคำถามแบบนั้นกลัวจะเสียมารยาทที่ถามออกไปแบบนั้น แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจถามไปอย่างน้อยก็คงดีกว่านั้งเงียบๆบรรยากาศน่าอึดอัด

 

 

“ใช่ครับผมมาคนเดียว มาห้างก็เหมือนผมมาเดินเล่นส่วนตัว ผมจะเอาพวกเรขาหรือบอดี้การ์ดติดมาด้วยทำไมล่ะครับจริงมั้ย”   

 

 

“ก็นั่นหน่ะสิครับ”

 

 

 

อูยองหันไปยังมองคนที่กำลังขับรถอยู่อย่างสงสัยทำไมบอสคุณจะต้องสวมแว่นกันแดดด้วย  เพราะนี่ก็มืดแล้วไม่เห็นจะมีแดดเลยสักนิด แต่ก็ดูเท่ห์ดูดีเอาซะมากๆคนรวยทำอะไรก็ไม่น่าเกลียดจริงๆสินะ

 

 

 

 “แต่บอสคุณครับผมก็เป็นแค่พนักงานคนนึงในโรงแรมของบอสคุณ บอสเอาผมติดรถมาด้วย แล้วยิ่งเป็นรถส่วนตัวแบบนี้ บอสคุณไม่คิดว่ามันขัดความเป็นส่วนตัวเหรอครับ”

 

 

 

“ก็ไม่หรอกครับ ผมเต็มใจให้คุณมาด้วยนี่ อีกอย่างผมชอบคุยกับคุณนะ คุยด้วยแล้วสบายใจ ผมคุยกับคุณแล้วรู้สึกชีวิตผมมันมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันทีเลยล่ะ” บอสคุณบอกแล้วคลี่ยิ้มออกมาบางๆแต่สายตาไม่ได้มองมาทางอูยองเพราะต้องมองถนนข้างหน้า

 

 

 

“จริงเหรอครับบอสคุณ งั้นผมก็เป็นตัวสร้างสีสันให้บอสคุณสินะ แต่....”  

 

 

“แต่อะไรขอคุณ?”

 

 

“ป ปล่าวๆครับไม่มีอะไร”

 

 

“ผมไม่ชอบคนโกหกนะ ผมจะปล่อยคุณลงข้างทางดีไหม?!!” นิชคุณพูดเสียงดุแล้วตีไฟเลี้ยวทำเหมือนจะจอดรถข้างทางจริงๆ ทำให้อูยองต้องรีบบอกความจริง

 

 

 

“ที่ผมจะพูดต่อคือ คือผมว่าบอสคุณชอบดุผมซะส่วนใหญ่นะครับ ไม่ค่อยได้คุยกันดีๆสักเท่าไหร่”  อูยองบอกไปตรงๆ

 

 

 

“แล้วคุณทำตัวน่าให้ผมดุมั้ยล่ะ บอกอะไรชอบเถียง ชอบมีคำว่าแต่ ชอบปฏิเสธ ถ้าคุณไม่อยากให้ผมดุคุณก็เลิกทำตัวแบบนั้นซะสิ”

 

 

“แต่...ผม”  

 

 

อูยองยังพูดไม่จบเลยบอสคุณก็แทรกขึ้นมาก่อน

 

 

“เห็นมั้ยล่ะคุณชอบมีคำว่าแต่ตลอด”

 

 

สิ่งที่อูยองจะพูดต่อคือ ผมไม่ได้ชอบขัดคำสั่งบอสคุณสักหน่อย ถ้าบอสคุณสั่งงานผมยินดีทำตาม แต่บอสคุณชอบทำให้ผมเกรงใจอยู่เรื่อยตั้งแต่เรื่องขนมดีๆพวกนั้น แล้วก็ยังให้ติดรถมาด้วย เกรงใจจะแย่ ผมก็ปฏิเสธสิ

 

 

“คุณชอบขัดคำสั่งผม ผมก็ต้องดุคุณสิครับอูยอง ถ้าคุณไม่อยากให้ผมดุ คุณเลิกทำพฤติกรรมพวกนั้นสิครับ”

 

 

 

“อ๋าไม่ยากเลยครับ ถ้าเรื่องงานแล้วผมยินดีทำตามคำสั่งของบอสคุณทุกอย่างเลยครับ”

 

 

“ทุกเรื่อง!”   บอสคุณหมายถึงให้อูยองทำตามคำสั่งของตัวเองทุกเรื่อง

 

 

“ทุกเรื่อง?” อูยองถามงงๆ

 

“คุณทำได้ไหมล่ะ”

 

 

“ผมจะพยายามครับ” แต่ทำไมผมต้องทำตามคำสั่งของบอสคุณทุกเรื่องด้วยนะ

 

 

 “ไหนคุณบอกไม่ยาก แล้วทำไมบอกว่า “จะพยายาม” คุณต้องบอกว่า “ผมจะทำตามคำสั่งบอสคุณทุกประการสิ”.......เอ้าเงียบทำไมล่ะพูดตามผมสิ”

 

 

อ่าวนี่มันออกแนวบังครับนี่หว่า 

 

 

“ครับ ผมจะทำตามคำสั่งบอสคุณทุกประการ”

 

 

เบื่อจังบอสเผด็จการเนี่ย 

 

 

แต่คำสั่งที่บอสคุณสั่งมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับงานซะหน่อย มีแต่สั่งบังคับให้ทำตามใจตัวเองซะส่วนใหญ่

.

.

.

นิชคุณขับรถมาเรื่อยๆไม่ได้ขับเร็วอะไรมากมายเพราะไม่ได้รีบมาถึงกิมโปใช้เวลาราวๆชั่วโมงได้

 

 

“อูยองแล้วบ้านคุณอยู่ตรงไหน อยู่ส่วนไหนของกิมโปล่ะ”

 

 

“อูยอง! ผมถาม!”

 

 

อูยองเงียบทำเอานิชคุณเกือบจะโมโหแต่หันไปทางอูยองพอดีปรากฏว่าหลับจนคอพับหลับสนิทขนาดนั้นท่าทางจะง่วงจริงๆ  นิชคุณต้องสะกิดแขนเบาๆ “อูยอง อูยอง อูยองตื่นสิ”  สะกิดเรียกไปสักพักจนอูยองสะดุ้งลืมตาขึ้นมา

 

 

“ผม ผมขอโทษครับที่หลับไป”

 

 

“คงเหนื่อยมากเลยใช่ไหม?  ทางหัวหน้าฝ่ายบัญชีใช้งานคุณหนักเกินไปรึเปล่าคุณบอกผมได้นะ”

 

 “ก็ไม่เท่าไหร่หรอกครับ”  อูยองบอกอย่างสะลึมสะลือเพราะการสะดุ้งตื่นเมื่อกี้ทำเอาอูยองมึนหัวนิดหน่อย

 

“ง่วงมากเลยเหรอ คุณหลับต่อได้นะแต่บอกทางผมมาก่อนแล้วผมจะไปส่งที่บ้านเอง” พูดด้วยน้ำเสียงใจดี

 

 

“ใกล้จะถึงบ้านผมแล้วล่ะครับ เดี๋ยวผมลงตรงนี้เลยก็ได้นะครับแล้วผมจะนั่งมอไซต์วินเข้าบ้านเอง บอสคุณจะไ