[Fic khunwoo] My boss 4

posted on 15 Mar 2014 18:27 by ilovekw

itle: My boss 4

Couple: KhunWoo

Writer: ilovekw

Rate :  PG 

Gente :  Romance comedy

Bd_2hGKCUAA_EtAa

 

 

 

 

 

 

 

“ชานซอง คุณช่วยตามพฤติกรรมของพนักงานใหม่ที่ชื่อจางอูยองให้ผมทีสิ”

ไม่รู้อะไรดลใจให้สั่งชานซองไปตามสืบพฤติกรรมของเด็กคนนั้นเหมือนกัน

 

 

“ได้ครับบอส ว่าแต่...มีอะไรเหรอครับทำไมถึงให้ผมตามดูพฤติกรรมของเด็กคนนั้น”

 

 

 

“ไม่สงสัยสักเรื่องได้ไหม?” นิชคุณถามเสียงดุเพราะชานซองบอดี้การ์จส่วนตัวไม่ว่าจะสั่งอะไรต้องถามตลอดว่าทำไมครับ มีอะไรถึงให้ทำแบบนั้นเหรอครับ

 

 

 “ผมบอกให้ตามก็ตามสิ ถ่ายรูปมาด้วยยิ่งดีแต่อย่าให้เขารู้ตัวล่ะ” 

 

 

“ครับบอส”  ชานซองเพียงตอบรับสั้นๆถามแค่นี้ก็ไม่ได้บอสนะบอส

.

.

.

ภารกิจเพื่อบอส กล้องพร้อม ทุกอย่างพร้อมชานซองแกล้งเดินเข้าไปในห้องบัญชี ทำท่าทีว่าเดินสำรวจความเรียบร้อยอย่างที่เคยทำ แต่เท่าที่สังเกตดูอูยองก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษน่าให้ติดตามนี่ ก็เห็นขยันทำงานดี ไม่มีอะไรพิรุดสักหน่อย แล้วบอสให้สังเกตทำไม

.

.

.

.

ช่วงบ่ายชานซองเข้ามารายงานพฤติกรรมของเด็กใหม่ที่ว่าให้บอสฟัง

 

 

“บอสครับนี่รูป” ชานซองยื่นรูปที่ถ่ายมาได้ให้กับนิชคุณ รูปที่แอบถ่ายมาได้มีทั้งในห้องทำงานและมีทั้งตอนพักกินข้าว

 

 

“บอสครับ ผมว่าเด็กนี่ก็ไม่ได้มีอะไรมากนะครับ เป็นเด็กขยันนะ ทำงานเก่ง แต่ผมว่างกไปหน่อย”

 

 

“หืม? งก”

 

 

“คือบอสดูรูปที่ผมถ่ายที่โรงอาหารสิครับเด็กคนนั้นห่อข้าวมากินด้วยนะบอส เท่าที่ผมสืบมานะเห็นบอกห่อมากินทุกวันไม่ยอมซื้อข้าวของโรงแรมกิน”

 

นิชคุณอดจะขำออกมาไม่ได้ “เด็กนี่ท่าจะงกจริงๆ สินะ เอาล่ะคุณออกไปได้แล้วผมจะทำงานต่อ”

 

 

 

“ครับบอส”

 

หลังจากที่ชานซองเดินออกจากห้องนิชคุณก็หยิบรูปอูยองขึ้นมาดูอีกครั้ง แล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก็ตลกดีเหมือนกันแค่ดูรูปก็สามารถทำให้นั่งยิ้มได้คนเดียว หรืออาจจะเป็นเพราะรูปที่ซานซองถ่ายมาแล้วหน้าของเด็กนั่นตลกก็ไม่รู้เหมือนกัน

 

 

“จางอูยอง คุณมีอะไรน่าค้นหามากกว่าที่ผมคิดซะอีกนะ” พูดจบก็เก็บรูปอูยองใส่ลงไปในกระเป๋า

 

 

 

 

Rrrrr Rrrrrr

-วิกตอเรีย-

นิชคุณหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูแล้วทำหน้าเซ็งๆก่อนจะกดรับสาย

 

“ครับ มีธุระอะไรรึเปล่า?”

 

 

 

“ไม่มีธุระอะไรจะโทรมาไม่ได้เลยเหรอคะคุณ วิคแค่คิดถึง”

 

 

“ผมงานยุ่งไม่ว่างคุย แค่นี้นะครับ”

 

 

“เดี๋ยวก่อนค่ะ”

 

 

นิชคุณถอนหายใจอย่างอารมณ์เสีย “มีอะไรอีกล่ะครับ”

 

 

“วิกไปหาคุณที่ทำงานได้มั้ยคะ เราไม่ได้เจอหน้ากันนานแล้วนะคะคุณไม่มาหาวิกสักที คุณไม่ว่างวิกไปหาเองก็ได้ค่ะ”  วิกตอเรียยังเซ้าซี้ต่อ

 

 

 

“คุณต้องเข้าใจนะว่าผมงานยุ่ง ไม่ต้องมานะ หวังว่าเราคงคุยกันรู้เรื่องแล้ว”

 

แล้วก็ตัดสายไป......

 

 

ทุกครั้งที่วิกตอเรียโทรหานิชคุณแทบอยากจะกดตัดสายทิ้งแต่ก็ทำไม่ได้

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ปกติงานเลิกสี่โมงเย็นแต่วันนี้อูยองตั้งใจว่าจะเคลียร์งานให้เสร็จแล้วค่อยกลับบ้าน ตอนนี้เหลือแค่อูยองคนเดียวที่นั่งทำงานงกๆอยู่ในห้อง ส่วนคนอื่นหน่ะเหรอพอถึงเวลาเลิกงานปุ๊บก็รีบเก็บของกับบ้านกันราวกับบ้านจะหายยังไงอย่างงั้น

 

“โอ้ยงานเยอะจริงเมื่อยจริงโว้ย” อูยองยกแขนขึ้นมาบิดขี้เกียจ “แต่ทนๆหน่อย พรุ่งนี้งานจะได้ไม่เยอะ ว่าแต่ทำงานเกินเวลาแบบนี้มีค่าโอทีให้ป่ะเนี่ย หิวก็หิว” 

 

อูยองถอนหายใจออกมายาวๆแล้วก็หยิบมาม่าคัพร้อนๆขึ้นมากินแล้วให้พอหายหิว แล้วก็ทำงานต่อ แต่อูยองมีลิมิตให้กับตัวเองว่าจะอยู่ทำงานต่อไม่เกิน 6 โมงเย็นเพราะเดี๋ยวไม่มีรถกลับบ้าน มีรถไฟฟ้าให้กลับก็จริงแต่อูยองไม่ยอมเสียเงินแพงๆหรอก

.

.

.

ไม่นานอูยองก็เครียร์งานกองโตที่อยู่บนโต๊ะจนเสร็จ

 

 

“โอ้วเย่~!!เสร็จสักที”  อูยองพูดพร้อมบิดขี้เกียจอีกรอบ แล้วรีบเก็บของใส่กระเป๋า

อูยองพอจะนึกอะไรขึ้นได้แล้วเดินตรงไปที่โต๊ะของว่างเห็นว่ามีแซนวิสเหลืออยู่สองชิ้นและขนมปังอีกหนึ่งชิ้นอูยองมองซ้ายมองขวาไม่มีใคร จึงขออนุญาตในใจ “ขนมที่เหลือพวกนี้ผมขอนะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้มันก็หมดอายุแล้วเสียดายของ ถ้าผมไม่เอาไปเดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าแม่บ้านก็ต้องเก็บทิ้งอยู่ดี”  ไม่รู้ล่ะอูยองถือว่าตัวเองขอแล้ว จึงรีบหยิบใส่กระเป๋าแล้วก็เดินออกจากห้องไป

.

.

.

.

.

.

“บอสครับบอส!!”

 

 

“มีอะไรชานซองทำไมต้องทำเสียงตื่นเต้นตกใจขนาดนั้น”

 

“ก็เด็กนั่นหน่ะสิครับ เด็กคนที่บอสให้ผมไปตามสืบพฤติกรรมมันเป็นหัวขโมย!!” 

 

พอนิชคุณได้ยินสิ่งที่ชานซองบอกเป็นต้องอึ้ง

 

 

“คุณว่าไงนะชานซอง? เด็กนั่นขโมยของงั้นเหรอ”

 

 

 “ครับเด็กนั่นเป็นหัวขโมย บอสดูนี่สิ เด็กคนนั้นกำลังขโมขของในออฟฟิส”  ชานซองเอารูปที่ถ่ายมาได้ให้บอสดู

 

พอเห็นรูปนิชคุณก็ออกคำสั่งทันที  “ไปตามเด็กคนนั้นมาพบผม! เดี๋ยวนี้!”

.

.

.

.

 

 

“หยุดนะเด็กหัวขโมย!!”  ชานซองรีบวิ่งไปรวบตัวอูยองไว้ทันที

อูยองสะดุ้งโหยง 

 

 

“อ อะไรครับผมจะรีบกลับบ้าน” อูยองเหงื่อแตกพราก เพราะรู้ตัวว่าตัวเองมีความผิดติดตัว

 

 

“ไม่ได้!! นายมันหัวขโมย บอสบอกให้มาพาตัวไปหาบอส งานนี้นายโดนแน่!” 

 

 

ชานซองขู่พร้อมฉุดกระชากลากถูตัวอูยองไปที่ห้องทำงานของบอส มีหรืออูยองจะสู้แรงชานซองไหวยิ่งดิ้นยิ่งเจ็บตัว

 

 

 

 

เหมือนความซวยกำลังจะบังเกิด แค่คิดอูยองก็เครียดจับจิตแล้ว ไม่น่าเลยจริงๆไม่น่าก่อเรื่องให้ตัวเองเลย ซวยเพราะความงกของตัวเองแท้ๆ

 

.

.

.

.

.

 

“ผมพาไอ้หัวขโมยมาแล้วครับบอส”  ชานซองล็อคคออูยองแล้วลากเข้ามาในห้อง

 

 

อูยองแทบจะไม่ได้เดินเองด้วยซ้ำเพราะซานซองแรงเยอะยิ่งกว่าอะไรซะอีกแค่ลากมา

อูยองก็ตัวแทบจะปลิว

 

 

“คุณปล่อยเขาก่อนซานซอง ทำไมต้องฉุดกระชากลากถูกันมาขนาดนั้น”  ถามด้วยน้ำเสียงและสายตาดุๆเหมือนว่านิชคุณจะไม่พอใจกับการกระทำของชานซองที่ใช้ความรุนแรงเกินไป

 

 

หลังจากที่ซานซองปล่อยตัว อูยองทำหน้าเหมือนจะร้องได้เพราะไม่เคยโดนกระทำรุนแรงแบบนี้มาก่อน ถึงจะเคยเล่นกันแรงๆกับแทคยอนก็เถอะแต่ก็ไม่เคยเล่นกันแรงขนาดนี้ ด้วยความกลัวอูยองรีบขยับห่างออกจากชานซองทันทีเพราะกลัวว่าตัวเองจะโดนชานซองใช้ความรุนแรงอีก คออูยองมีรอยแดงเป็นทางยาวเพราะโดนแขนใหญ่ๆของซานซองล็อคคอเอาไว้แล้วลากเขามาตามทาง

 

 

“ก็ไอ้เด็กนี่มันจะหนีครับบอสผมเลยต้องรุนแรง”

 

 

“เอาล่ะๆคุณออกไปก่อนชานซอง ส่วนคุณนั่งลงก่อนคุณอูยอง เรามีเรื่องต้องคุยกันยาว!”

 

 อูยองหน้าซีดเผือกงานนี้มีหวังโดนไล่ออกจากงานแน่ๆ อูยองรู้อยู่แก่ใจว่าทำอะไรลงไปแต่มันก็แค่เอาขนมปังที่เหลือๆที่ไม่มีใครกินแล้วก็แค่นั้นเอง แต่ถึงอูยองอธิบายไปเหตุผลคงฟังไม่ขึ้นอยู่ดีเพราะอูยองคงโดนมองเป็นเด็กหัวขโมยไปแล้ว

 

 

บรรยากาศในห้องเงียบกริบทำเอาอูยองรู้สึกเกร็งไปหมด

 

 

“ผมได้ข่าวว่าคุณขโมยของ ใช่มั้ย?” บอสใหญ่ถามเสียงเข้ม ยิ่งทำให้บรรยากาศดูอึมครึมเข้าไปใหญ่

 

 

 

“คือผมเปล่าขโมยนะ ผม...ผมขอแล้วนะครับ”

 

 

 

“คุณขอใคร?!”     น้ำเสียงดุๆแบบนี้อูยองไม่อยากได้ยินมันเลย

 

 

 

 

ก็ขอแล้วจริงๆนี่ แต่ในห้องนั้นไม่มีใคร แต่เขาก็พูดออกมาเสียงดังเลยนะว่าขอขนมปังกับแซนวิสนะ แต่จะให้บอกว่าขอกับใครล่ะบอกว่าขอกับโต๊ะกับเก้าอี้ในห้องนั้นหน่ะเหรอมีหวังโดนยื่นซองขาวไล่ออกตอนนี้แหงๆ

 

 

อูยองเม้มปากแน่น “คือ...ผม...ผม ขอโทษก็ได้ครับบอส”  อูยองพูดออกมาอย่างแผ่วเบา พร้อมทั้งทำหน้าสลดลง ยอมรับก็ได้ว่าตัวเองผิด

 

 

“ผมบอกให้คุณเรียกผมว่ายังไง!”

 

 

บอสคุณถามเสียงดังยิ่งทำเอาอูยองสะดุ้ง

 

 

“บ บอสคุณครับ”  ตอนนี้อูยองรู้สึกว่าตัวเองกลัวจนตัวสั่นไปหมดแล้ว กลัว กลัวไปหมดกลัวว่าจะโดนไล่ออก

 

 

 

“แล้วทำไมคุณถึงไม่เรียก! แล้วไหนล่ะ สิ่งที่คุณขโมยเอาเอาออกมาให้ผมดูซิ!”

 

 

อูยองก้มหน้าและหยิบแซนวิสที่เอาไปออกมาวางทีละชิ้นสภาพดูไม่ค่อยดีนักหรอกแล้วยื่นให้บอสคุณเห็นได้ชัดเจนเลยว่ามืออูยองสั่นมาก

 

 

 

 “ผมไม่ได้ตั้งใจขโมยจริงๆนะครับบอสคุณ ผมเห็นว่าพรุ่งนี้มันก็จะหมดอายุแล้ว ผมเลยขอเอากลับบ้านไปให้แม่กับน้องสาว…แค่นั้นเองครับ”  อูยองเงยหน้าขึ้นมาสบตาบอสคุณด้วยแววตาที่แดงก่ำ ไม่คิดว่าเรื่องมันจะเลวร้ายขนาดนี้ไม่คิดว่าเรื่องจะถึงหูบอสคุณเร็วขนาดนี้

 

“คุณร้องจะไห้ทำไม ผมก็ยังไม่ได้ว่าอะไรคุณเลยนี่ครับ”  บอสคุณถามเสียงอ่อนลงเพราะรู้ดีว่าอีกคนก็กลัวคงอาจจะขวัญเสียไปแล้วด้วยซ้ำ บอสคุณไม่คิดว่าสิ่งที่อูยองเอาไปจะเป็นแค่ขนมปัง ซึ่งรูปที่ชานซองเอาให้ดูมันก็ไม่ได้เห็นอะไรเลยนอกจากรูปที่อูยองทำท่าลับๆล่อๆ

 

 

 

อูยองก้มหน้าคางชิดอกปาดน้ำตาป้อยๆ “บอสคุณจะลงโทษอะไรผมก็ได้ ทีหลังผมจะไม่ทำอีก แต่ผมขออย่างเดียวอย่าไล่ผมออกได้มั้ยครับ”   อูยองอ้อนวอนขอด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

 

สิ่งที่อูยองกลัวที่สุดคือการโดนไล่ออก นอกจากจะทำให้โปรไฟล์ตัวเองดูไม่ดีแล้วยังต้องหางานใหม่อีก ซึ่งถ้าโปรไฟล์ไม่ดีแล้วบริษัทที่ไหนเขาจะรับเข้าไปทำงาน

 

 

 

 

“แล้วผมก็ยังไม่ได้บอกคุณเลยว่าผมจะลงโทษคุณ คุณอูยอง ขนมแค่สองสามชิ้นพอมั้ยล่ะสำหรับแม่กับน้องสาวคุณ คุณอยากได้อีกมั้ย”  บอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ซึ่งเป็นน้ำเสียงที่อูยองไม่เคยได้ยินมาก่อน

 

 

 

“ไม่เอาแล้วครับบอสคุณ แค่นี้ก็พอแล้วครับ”

 

 

 

“แต่ของพวกนั้นมันจะหมดอายุพรุ่งนี้แล้วนะ คุณยังจะเอาอีกเหรอ หืม?”  พอนิชคุณพูดจบก็ยกหูโทรศัพท์โทรออกไปหาเรขาหน้าห้องทันที ไม่นานเรขาก็เดินเข้ามาพร้อมขนมดีๆหลายๆชิ้น

 

 

 

“ขนมพวกนี้ ผมสั่งมาให้คุณใหม่ มันดีกว่าแซนวิสกับขนมปังพวกนั้นก็แล้วกัน”

อูยองมองของพวกนั้นด้วยสีหน้าที่ตกใจ ของแต่ละอย่างราคาแพงๆนั้นทั้งเลย เห็นแล้วไม่กล้าที่จะรับไว้

 

 

 

“ของพวกนี้มันแพงๆทั้งนั้นเลยครับบอสคุณ ผมไม่กล้าเอาไปหรอกครับ”

 

 

 

“เอ๊ะคุณนี่มันยังไง ผมสั่งมาให้แล้วถ้าคุณไม่เอาไปผมจะให้คุณจ่ายค่าของพวกนี้แทนผม คุณจะเอามั้ยล่ะ”

 

อูยองส่ายหน้ารัวๆ

“ม ไม่ครับผมไม่มีตังค์ขนาดนั้น”

 

 

“งั้นคุณก็รับไปสิ”

 

 

อูยองมองบอสคุณด้วยสายตารู้สึกผิดก่อนที่จะรับของพวกนั้นจากมือบอสคุณ

 

 

“ขอบคุณนะครับบอสคุณ”

อูยองรีบเก็บของพวกนั้นใส่กระเป๋าทันทีก่อนจะโดนเรียกค่าเสียหาย

 

 

“คุณกลับบ้านยังไง?”

 

 

“กลับรถเมย์ครับ”

 

 อูยองก้มดูนาฬิกาข้อมือ “บอสคุณนี่มันหกโมงแล้วผมขอตัวกลับก่อนได้มั้ยครับเดี๋ยวผมไม่มีรถกลับบ