[Fic khunwoo] My boss 3

posted on 08 Mar 2014 20:56 by ilovekw

 

itle: My boss 3

Couple: KhunWoo

Writer: ilovekw

Rate :  PG 

Gente :  Romance comedy

Bd_2hGKCUAA_EtAa

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปไร้วี่แววที่ที่จะได้ไปทำงานที่โรงแรมสุดหรูโรงแรมนั้นหลังจากไปสัมภาษณก็ไม่มีโทรสัพท์โทรกลับมาเลยอูยองเฝ้ารอเสียงโทรศัพท์ทุกวันแต่ก็ไม่มีใครโทรมาเลยแม้แต่คนเดียว

 

 

 

 

“พี่ครับ ผมว่าผมคงได้ทำงานกับพี่ไปตลอดล่ะม้าง”  อูยองหันไปพูดกับแทคยอนเจ้าของร้านเบเกอรี่สุดหล่อ

 

“เออน่าถ้ามันไม่มีที่ไหนรับนายนะ นายก็อยู่ทำงานกับพี่แบบนี้ไปตลอดก็ไม่เห็นจะเป็นไร”

 

“เหอะ ไอ้พวกโรงแรมหรูๆมันก็มีสิทธิ์เลือกคนไปทำงานที่โรงแรมมันอ่านะ พี่รู้มั้ยไอ้เจ้าของโรงแรมมันบอกว่าไง”

 

 

“ว่า?”  แทคยอนหยุดทำเค้กและหันมาทางอูยองเพื่อรอคำตอบ

 

 

“มันบอกไม่มีนโยบายรับเด็กเข้ามาทำงาน ผมก็ยื่นบัตรประชาชนให้มันดูเลยนะ มันถึงเชื่อว่าผมไม่เด็ก”

แทคยอนถึงกับขำกร๊ากออกมา

 

 

“ก็นายมันหน้าเด็กกว่าวัยนี่หว่า เค้าอาจคิดว่านายพึ่งจบแล้วไปสมัครงานไม่มีประสบการณ์ล่ะมั้ง”

 

 

“แล้วพี่แทคยอน ทำไมพี่ถึงรับผมเข้ามาทำงานอะ ไม่ใช่เพราะสงสารเพราะบ้านผมจนใช่มั้ย”

 

 

“นายก็พูดไปฉันรับนายมาทำงานก็เพราะนายขยัน เคยเห็นหน้ากันมาตั้งแต่เด็กๆ แล้วทีหลังอย่าพูดอีกนะว่าจน คนทำธุรกิจเขาถือนะอย่าพูดส่งที่ไม่ดีเข้าตัวเอง”

 

“แต่ผมไม่ใช่นักธุรกิจนะพี่”

 

 

“เออออออก็เหมือนๆกันแหละน่า บอกไม่ให้พูดก็ไม่ต้องพูดสิวะ” 

 

 

“ผมอยากมีธุรกิจเป็นของตัวเองบ้างจังเลยพี่ แต่คงไม่มีปัญญาหรอก”

 

 

“นายก็กู้เงินจากธนาคารสิ อยากทำธุรกิจก็ลองเริ่มจากกิจการเล็กๆไปก่อนถ้ามันรุ่งก็ค่อยขยายกิจการ”

 

 

“กู้ธนาคาร? ไม่เอาอะผมไม่ชอบเป็นหนี้ เป็นลูกจ้างพี่แบบนี้ดีกว่า พี่อย่าพึ่งไล่ผมออกนะพี่แทคยอน รอให้ผมได้งานประจำทำก่อนแล้วผมจะออกเอง”  อูยองพูดกวนๆ

 

“กวนประสาทเดี๋ยวปั๊ดไล่ออกตั้งแต่วันนี้ซะหนิ”

 

“อย่านะพี่ ผมตัวเรียกลูกค้าเลยนะ”

 

“นายมันก็เข้าข้างตัวเองตลอด ไม่คิดบ้างเหรอว่าขนมร้านพี่อร่อยคนเลยเข้าเยอะไอ่นี่หนิ” แทคยอนพูดติดตลกแล้วก็เตะป๊าบที่ก้นอูยองไปที

.

.

.

.

“พี่แทคยอน พี่คับพี่ พี่แทคยอนพี่มินจุนนนน ผมมีข่าวดีมาบอก”

 

 

“อะไรของแกวะเอะอะเสียงดังเชียว”

 

 

“ผมจะบอกพี่ว่าโรงแรมนั้นโทรตามให้ผมไปทำงานแล้วนะพี่”

 

“เห้ย ดีใจด้วย งานนี้ต้องฉลอง ปิดร้านเลยๆออกไปซื้อของมาฉลองกัน” แทคยอนทำท่าตื่นเต้นดีใจไปกับอูยองไปด้วย

 

“ใช่แบบนี้ต้องฉลองนะอูยอง พี่ดีใจด้วย”  มินจุนเอ่ย

 

“เอางั้นเลยเหรอพี่ ปิดร้านฉลองเลยเหรอ แล้วพี่จะไม่เสียรายได้ช่วงบ่ายเหรอ”

 

“เออน่า บอกปิดก็ปิดสิ พี่เลี้ยงเอง”

 

“พี่ครับผมเกรงใจ ความจริงน่าจะเป็นผมมากว่านะที่ต้องเลี้ยงพวกพี่อะ”

 

“ไม่เป็นไรหรอกถือว่าพี่มินจุนกับพี่เลี้ยงส่งนายนะ ทำงานด้วยกันมาตั้งนานบอกแล้วว่านายก็เหมือนน้องพี่คนนึง”

 

“เอางั้นเลยเหรอครับ งั้นถ้าผมได้เงินเดือนเดือนแรกเมื่อไหร่ผมจะมาเลี้ยงพี่ๆคืนนะครับ”

 

“อืม เลี้ยงคืนสามเท่านะ”

 

“โหยพวกพี่อะ!”

.

.

.

.

.

.

เบีรย์เพียบ ไก่ทอดอีกหลายๆกล่องถูกยกมาที่โต๊ะหลังบ้านแทคยอนเพื่อดื่มฉลองให้กับความสำเร็จของอูยอง

 

“เอ้าชนแก้ว~”   แทคยอนบอกทุกคนพร้อมทั้งยกแก้วขึ้น

 

“นี่อูยองเห็นบาดหมางกับไอ้เจ้าของโรงแรมมันนักนี่แล้วได้ไปทำงานในโรงแรมนั้นจะไหวเรอะ”

 จากที่เล่าๆมาท่าจะเค้นกันอยู่พอสมควรแล้วยิ่งไปทำงานในโรงแรมของคนนั้นเป็นเจ้าของมันจะเข้าท่ารึเปล่านั่นก็อดจะห่วงน้องไม่ได้

 

อูยองไม่เครียอยู่แล้วเพราะยังไงซะพนักงานกับเจ้าของโรงแรมก็ทำงานคนละที่กันอยู่แล้ว “พี่ก็ เจ้าของโรงแรมก็อยู่ส่วนเค้าสิไม่ได้เจอกันแล้วแหละ ผมก็อยู่ส่วนผม”

 

 

“เออนั่นสิเนอะพี่ก็ลืมไปนึกว่าจะเป็นแบบเจ้าของร้านเบเกอลี่เล็กๆแบบพี่ที่ต้องเจอหน้าแกทุกวัน”

 

 

“อ้าวพูดงี้แสดงว่าพี่เบื่อหน้าผมล่ะสิ”

 

 

“เบื๊อเบื่อ ไอ้หน้าขาวๆปากชมพูดๆแก้มอูมๆเนี่ย”

 

 

“อย่าให้รุ้นะว่าพี่บ่นคิดถึงผมอะ พี่มินจุนฝากดูด้วยนะครับถ้าพี่แทคยอนบ่นคิดถึงผมผมจะมาให้พี่แทคยอนเลี้ยงไก่ทอด”

 

 

“เอ้าเกี่ยวอะไรกับเลี้ยงไก่ทอด”

 

 

“ก็ไม่รู้ล่ะพี่แทคยอน ผมรู้แต่ว่าผมต้องได้กินไก่ทอดฟรีจากพี่อะเนอะพี่มินจุนเนอะ คอยดูๆ”

 

“เออๆ อาจได้เลี้ยงแกจริๆก็ได้ นี่พี่จะบอกอะไรให้อย่างนะอูยอง ไปทำงานที่โรงแรมใหญ่โตแบบนั้นนะ จะเจออะไรบ้างก็ไม่รู้เพื่อนร่วมงานจะดีรึเปล่าอันนี้เราก็เดาไม่ได้ ยังไงก็รู้จักใช้ชีวิตให้ดีนะ”

 

 

“ครับพี่ แต่ดีหน่อยผมยังมีเพื่อนอยู่ในนั้นคนนึง”

“แต่ยังไงก็อย่าประมาทนะ ถ้าสังคมมันไม่ดีหรืออยู่ยากนายก็ออกมาทำงานพาสไทม์กับพี่ไปก่อนแล้วค่อยหางานทำใหม่ แต่พี่ก็ขออวยพรให้นายเจอแต่คนดีๆ เจอแต่สิ่งดีๆในที่ทำงานที่ใหม่นะ มีอะไรปรึกษาพี่ได้เสมอ”

 

“โหยซึ้งจังขอบคุณมากครับพี่แทคยอน พี่เป็นพี่ชายผมคนนึงพี่โคตรจะเข้าใจแล้วก็ใจดีกับผมมากๆ ผมขอบคุณพี่มากเลยนะครับ’

 

 

“เฮ้อ พอนายออกจากร้านพี่แล้วพี่ก็ใจหายหวะ แล้วทีนี้ใครจะเรียกลูกค้าให้พี่ล่ะวะ”  แทคยอนพ่นลมหายใจออกมาแล้วยกแก้วที่มีน้ำสีชาอยู่เต็มแก้ว ดื่มหมดรวดเดียว

 

 

“พี่แทคยอนพูดซะผมไม่อยากไปทำงานที่อื่นเลยอะ ผมขอโทษนะพี่แต่ยังไงร้านพี่ก็ขายดีอยู่แล้วแหละครับ”

 

 

“เฮ่ยพี่ก็ไม่ได้เครียดขนาดนั้น นายอย่าเครียดดิวะพี่ก็แค่แกล้งพูดเล่นแหม นายนี่ก็จริงจังไปซะทุกเรื่อง”

 

 

“แหะๆ ผมก็กลัวพี่จะเครียดจริงๆนี่นา”

 

 

“เจ้านายคนใหม่นายคงดีใจนะที่ได้ลูกน้องขยันๆแบบนาย”

 

“ก็ไม่รู้เค้าจะคิดเหมือนพี่รึเปล่าน่ะสิครับ พี่ๆครับผมขอตัวกลับได้มั้ยพรุ่งนี้ผมต้องตื่นแต่เช้า”

 

 

“อื้มได้สิถ้าขืนกินเยอะไปกว่านี้เดี๋ยวพรุ่งนี้แฮงค์ตื่นไปทำงานไม่ไหวล่ะซวยเลย กลับดีๆล่ะอูยอง”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เช้าตรู่ของวันอูยองรีบตื่นอาบน้ำแต่งตัวไปขึ้นรถเพื่อที่จะเข้าไปในเมือง แต่วันนี้มันวันบ้าอะไรไม่รู้รถติดแต่เช้า พอไปถึงโซลรถก็ยังจะติดอีก

 

 

 

 

 

 

“โว้ยจะไปทันทำงานมั้ยวะเนี่ยคนยิ่งรีบๆอยู่ด้วย”  อูยองก้มดูนาฬิกาอยู่เรื่อยๆ ยิ่งใกล้ถึงเวลาทำงานแล้วด้วยยังอยู่บนรถอยู่เลย ถ้าจะขึ้นรถไฟฟ้าก็คงจะไม่ดีมั้งถูกๆที่ไหนล่ะ

.

.

.

.

.

.

NK Hotel อูยองเดินเข้าโรงแรมแปดโมงเป๊ะๆ ถึงเวลาทำงานพอดิบพอดี

 

 

 

 

 

“ฟู่วววรถติดโคตร” อูยองบ่นออกมาเบาๆ

 

 

“ทำงานวันแรกคุณก็มาทำงานสายแล้ว”

 

 

 

“หืมมเสียงคุ้นๆเนอะ” อุทานออกมาเบาๆ

 

 

อูยองหันตามเสียงขวับเป็นต้องตกใจที่เห็นร่างสูงโปร่งยืนกอดอกให้ และอุทานในใจ “ซวยแล้ว!!!  เจ้าของโรงแรม ไหนจุนโฮบอกเจอตัวยากไงวะนี่เดินเข้าโรงแรมยังไม่ถึงสามก้าวก็เจอแล้วเนี่ย ประธานบริษัทเข้าว่างกันขนาดมายืนจับผิดลูกน้องขนาดนั้นเลยเหรอ”

 

 

“อ่าเจอกันอีกแล้วสวัสดีครับ แหะๆ”  อูยองทักทายกลบเกลื่อนนึกแล้วไม่มีผิดน้ำเสียงแบบนี้คำพูดแบบนี้มีคนเดียว

 

 

“ทำไมคุณมาทำงานสาย? วันนี้เป็นวันทำงานวันแรกของคุณไม่ใช่เหรอ!?” 

 

 

“คือบ้านผมอยู่ไกลแล้วรถมันก็ติดด้วยครับ”

 

“นั่นไม่ใช่สิ่งที่ควรเอามาอ้างเวลามาทำงานสาย”  ท่านเจ้าของโรงแรมพูดเสียงดุ  ทำเอาคนโดนดุต้องเม้มปากแน่นก้มหน้าหลบไม่กล้าแม้กระทั่งจะสบตา  ไม่กล้าเถียงเรามันก็แค่พนักงานคนนึงยิ่งมาทำงานวันแรกโดนเจ้าของโรงแรมดุขนาดนี้ แถมยังดุเสียงดังอี๊กพนักงานแถวๆนั้นเขาได้ยินกันหมดแล้ว พูดเสียงเบาๆไม่เป็นรึไงพนักงานคนอื่นยืนมองเต็มเลยเนี่ย น่าอายเป็นบ้า

 

 

“แต่ผมไม่ได้มาสายนะครับ เค้าเรียกว่ามาตรงเวลานี่แปดโมงครับยังไม่สายเลย”  อูยองก้มมองนาฬิกาข้อมือแล้วยังยื่นให้นิชคุณดูด้วย

 

 

ร่างสูงเริ่มเดินเข้ามาใกล้อูยองเรื่อยๆ อูยองก็พยายามจะถอยหนี  

 

 

 

อ อย่าเข้ามาใกล้ดิดุไกลๆก็กลัวแล้วนี่มันยังจะเดินเข้ามาใกล้ๆอีก 

 

 

 

 

 

“คุณกำลังเถียงผม?”

 

 

“เปล่าครับแค่จะบอกว่าผมมาตรงเวลาเฉยๆ”  พูดพรางๆถอยออกห่างออกไปเรื่อยๆ

 

 

“คุณจะถอยหนีผมไปถึงไหนหยุด! แล้วคุณฟังผมนะ ถึงโรงแรมแปดโมง แต่คุณเข้าทำงานรึยัง? แปดโมงเวลาทำงานไม่ใช่เวลาที่ต้องถึงที่ทำงานเข้าใจใหม่ซะนะ”

 

อูยองจะทำอะไรได้ล่ะตอนนี้นอกจากยืนสงบนิ่ง สงสัยเจ้าของโรงแรมที่นี่จะงง ไม่ยอมให้เสียเวลามำงานกลัวจะใช้งานไม่คุ้มค่าแรงล่ะสิ “งั้นผมจะทำงานชดเชยเวลาที่ผมมาสายแล้วกันครับ”

 

นิชคุณยืนสแกนอูยองหัวจรดเท้า

 

 

“นี่คุณมาทำงานที่โรงแรมผม โรงแรมผมเป็นโรงแรมระดับ 5 ดาว คุณไม่มีชุดที่ดูดีกว่านี้บ้างเหรอ”

 

 

คำถามเมื่อกี้ทำเอาอูยองจุกพูดไม่ออกไม่ชอบที่สุด เกลียดที่สุดคือการที่มีคนมาพูดเชิงดูถูกกันขนาดนี้

ตัวอูยองเริ่มสั่นไม่รู้เพราะโกรธหรือเพราะกลัวกันแน่ รู้สึกว่าการทำงานในโรงแรมนี้ชักจะอยู่ยาก แต่เอาวะไม่ได้เจอหน้าไอ้เจ้าของโรงแรมทุกวันหรอก

 

แต่นี่มันเป็นชุดที่ดูดีที่สุดของเขาแล้วนะ “คือ...ว่า....ชุดนี้มัน..”   

 

 

“เอาล่ะๆ ผมไม่อยากฟังเหตุผลจากคุณสักเท่าไหร่ เสียเวลาทำงาน คุณทำอยู่ฝ่ายบัญชีใช่ไหม?”

 

 

“ค ครับฝ่ายบัญชี”  อูยองก้มหน้าตอบ

 

 

“นี่ก้มหน้าทำไม ผมเป็นถึงเจ้าของโรงแรม เวลาคุณตอบคำถามผมทำไมคุณไม่มองหน้าผมไหน เงยหน้าขึ้นมามองผมหน่อยซิ หน้าผมมันมีอะไรทำไมคุณถึงไม่มอง?”

 

เรื่องมากหวะ!!  ก็ใครจะไปกล้ามองวะ ดุก็ดุไม่อยากมองให้เสียสุขภาพจิต อูยองเพียงคิด แล้วก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปมองคุณเจ้าของโรงแรม เพราะความกลัวเมื่อกี้ทำเอาเหงื่อออกเต็มหน้า

 

 

นิชคุณถอนหายใจยาวๆ “ทำไมคุณต้องเหงื่อยออกเยอะขนาดนี้?! ซับหน้าซะ” ถามพรางๆยื่นผ้าเช็ดหน้าให้

 

 

 “แต่งตัวก็พันนั้น หน้ายังจะมีเหงื่อเยอะอีกถ้าลูกค้าเจอเค้าจะหาว่าพนักงานที่นี่มอมแมมสกปรก ผมบ่นคุณยังจะยืนนิ่งอยู่อีก รีบๆซับเหงื่อซะสิ  ทำไม?กลัวผมจนเหงื่อแตกเลยรึไง”

 

“ค ครับ”  อูยองรีบเอาผ้าเช็ดหน้าที่นิชคุณให้มายกขึ้นมาซับหน้า หืมม ผ้าเช็ดหน้านิ่มมากเลยแฮะ คงราคาแพงน่าดู หอมอีกต่างหาก หลังจากซับหน้าเสร็จก็ถามตามประสาคนขี้สงสัย

 

 

“ต้องคืนมั้ยครับ?”  อูยองชูผ้าเช็ดหน้าขึ้น

 

 

“ไม่ต้อง! คุณเก็บไปเถอะ ”

 

 

อูยองรีบยัดผ้าเช็ดหน้าใส่กระเป๋ากางเกงทันที “ดี ผ้าเช็ดหน้าดีก็ดี เก็บไว้ใช้ต่อก็ได้วะ”

 

 

“ขอบคุณนะครับ”

 

“แล้วคุณรู้รึยังว่าฝ่ายบัญชีเค้าทำงานที่ไหน ชั้นไหน”